Het is jammer dat ik geen foto bij dit blog mag sluiten. Je zou een afgematte André zien, hangend aan een statafel in een gesloten koffiebar op het vliegveld van Barcelona.

Het is bijna drie uur ’s nachts en mijn niet-zo-aansluitende-vlucht naar Amsterdam is over vier uur.

In slaap vallen is geen optie: het wemelt hier van de medereizigers die net als ik noodgedwongen de nacht op El Prat doorbrengen. En wie reiservaring heeft, weet dat je in den vreemde goed op je spullen moet letten.

Ik maak er maar het beste van. Achter de brullende koelkasten vond ik het enige vrije stopcontact voor mijn energieslurpende laptop. In de USB-poort steekt een 3G-modem en op tafel staat een zwarte pepdrank van een welbekend merk.

Personal assistant

Als het aan mij lag was deze nacht heel anders verlopen. Dan zat ik op een lederen fauteuil in de viplounge te knikkebollen, voldaan na een heerlijke douche. Mijn koffer zou veilig in een kluis of kofferhok slapen en mijn computer zou ik onbezorgd op de salontafel vóór me kunnen laten staan.

Met een iPhone-app van dezelfde vipruimte zou ik een glas versgeperst sinaasappelsap kunnen bestellen, die door mijn toegewezen PA zou worden voorgezet. “Todo bien, señor Gussekloo?”

Maar nee. De vijf viplounges ten spijt, heeft iemand van El Prat besloten om ze ’s nachts te barricaderen. Een gemiste kans, als je het mij vraagt. Vooral als je bedenkt dat elke bezoeker normaalgesproken 25 euro entree betaalt.

Wanneer zo’n zakenmensenlounge mij in mijn basisbehoeften kan voorzien, wip ik dat geld zonder na te denken uit mijn portemonnee.

Commercieel denken

Bang voor een nachtelijke onderbezetting hoeven ze niet te zijn, daar in die viplounges. Ik durf te wedden dat minimaal een derde van de slapeloze passagiers hier maar wat graag hun plastic stoeltje voor een riante loveseat verruilt, met alle vipbonussen van dien.

Dat moeten ze nog even doorkrijgen op dit vliegveld en zoveel andere luchthavens: aan vermoeide reizigers verkoop je stukken makkelijker, en al helemaal als ze nergens anders heen kunnen.

Wie dit leest en het geld ervoor heeft, mag dit idee zonder copyright van mij stelen. Maar krijg ik dan wel een levenslange vipkaart?

André Gussekloo werkt wel vaker vanaf exotische plekken. Als freelance tekstschrijver, woonachtig op de Canarische Eilanden, wijdde hij er zelfs een boek aan.