Of het nu om een boerderij of een organisatie met honderden werknemers gaat, het overnemen van een bedrijf is geen sinecure. In deze reeks vragen we kersverse opvolgers hoe het hen vergaat in hun nieuwe rol. In de eerste aflevering: Kees Veldboer jr. (34) van Stichting Ambulance Wens. Zijn vader was directeur van de stichting en overleed afgelopen juli aan de gevolgen van een hartstilstand, waarna hij de leiding overnam.

Hoe gaat het nu met je?

"Het is een hele gekke periode. Mijn vader is plotseling overleden en sindsdien voelt het als een trein die alleen maar doordendert. Binnen twee uur was het in het nieuws en werden we benaderd door allerlei journalisten. Ook hebben we meer dan duizend brieven en kaarten gekregen en lag er een bloemenzee. We wisten niet dat mijn vader voor zoveel mensen zoveel heeft betekend. Dat is heel bijzonder."

“De 'wensen' moesten doorgaan, zo had mijn vader dat gewild.”

"Het blijft ook gek om op kantoor te zijn, hij is hier overleden. En het gaat nu nog steeds heel de dag over hem. Hij heeft de stichting natuurlijk opgericht. Daardoor heb ik nu nog niet echt het besef dat hij er niet meer is."

En dan ben je ook opeens directeur.

"Ja, dat is ontzettend vreemd. Ik had tot voor kort een andere baan, die heb ik moeten opzeggen. Tot vorige week deed ik het nog naast elkaar omdat ik met een opzegtermijn zat. En ik moest natuurlijk een hoop privézaken regelen. Dat was best pittig. Maar de 'wensen' moesten doorgaan, zo had mijn vader dat gewild. En dat is elke dag gelukt, behalve op de dag van de uitvaart omdat we vrijwilligers de mogelijkheid wilden geven om afscheid te nemen."

Was alles nieuw voor je?

"Ik heb mijn vader geholpen bij het oprichten van de stichting. We hebben het samen aan de keukentafel uitgedacht. Ook heb ik altijd bij grote evenementen geholpen. Toen de stichting uitgroeide tot een echt bedrijf, bleef ik meer op de achtergrond. Maar hij had het er thuis altijd over, dus ik kreeg alsnog heel veel mee. Ik ben dus geen vreemde hier. En iedereen op kantoor heeft er alle begrip voor dat ik nog niet alles weet."

“Mijn vader schreef bijna nooit wat op. Alle informatie die hij in zijn hoofd had, zijn we nu kwijt. Ook de wachtwoorden.”

"Ik merk wel dat de ideeënbus opeens snel vol zit. Mijn vader volgde meestal zijn eigen plan en stond niet altijd open voor andere ideeën. Nu proberen ze het bij mij."

Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

"Mijn vader schreef bijna nooit wat op. Alle informatie die hij in zijn hoofd had, zijn we nu kwijt. Ook de wachtwoorden. Gelukkig weet mijn stiefmoeder veel, zij werkt hier ook fulltime. Vanaf nu gaan we alles goed opschrijven en opslaan zodat iedereen erbij kan."

"Ik snap wel dat mijn vader het zo deed, hij had amper ervaring in het bedrijfsleven. Hij was ambulancechauffeur en is daarna dit gaan doen. Ik heb die ervaring wel en zie dat het zoveel makkelijker kan. Al die dingen probeer ik de komende weken te regelen."

Denk je dat je directeur was geworden als je vader niet was komen te overlijden?

"We hebben het er wel over gehad. Ook omdat hij zijn pensioenleeftijd naderde, toen hij overleed was hij 61 jaar. Ik heb aangegeven dat ik graag het stokje wilde overnemen. Mijn vader had één voorwaarde: dat we het de eerste drie, vier jaar samen zouden doen. We zijn allebei veel te eigenwijs, dus dat had nooit gewerkt. Daarnaast denk ik dat mijn vader het veel te lastig had gevonden om de stichting echt uit handen te geven."

Wat voor directeur wil je zijn?

"In ieder geval eentje die staat voor zijn eigen visie. Ik heb nu nog het idee dat ik mezelf moet verdedigen. Mensen denken soms dat ze bij mij hetzelfde voor elkaar krijgen als bij mijn vader. Maar ik ben mezelf en niet mijn vader. Misschien is het ook lastig voor sommigen dat ik een stuk jonger ben. Ik hoop dat meer zichtbaar zijn in het bedrijf gaat helpen. De meeste directeuren zie je bijna niet. Mijn deur staat in ieder geval altijd open, ze kunnen altijd bij mij terecht."