Je komt ze overal tegen: Nederlandse ondernemers in het buitenland. Waarom zijn ze ooit met de noorderzon vertrokken en is het gras echt zo veel groener aan de overkant? Deze week: Suzanne Gits (37), die met haar Italiaanse man verliefde stelletjes op de foto zet in Rome.

Rome is een apocalyptische stad geworden, zegt Suzanne Gits. De pleinen zijn leeg, niemand mag de deur uit en in het noorden van Italië zijn zoveel doden gevallen dat er op de begraafplaatsen geen plek meer is voor nóg meer lichamen. Voorlopig zitten Gits, haar man en zoontje in lockdown.

“Andrà tutto bene, alles komt goed: daar hopen we op.”

Naast mentale zorgen om de gevolgen van het virus zijn er ook financiële zorgen om hun bedrijf Panzironi Photography. Het stel werkt als fotograaf en hun grootste afnemers zijn Nederlanders die hun aanzoeken en jawoorden willen laten vastleggen.

Foto uit een van de romantische fotoshoots van Panzironi Photography. (Panzironi Photography)

Het perfecte aanzoek

In een romantisch bootje in een Romeins park, voor het Colosseum, tijdens een romantische Italiaanse picknick: Andrea, de man van Gits, ligt verdekt opgesteld en klikt op het moment suprême. Gits zelf regelt de shoot en verzint samen met de zenuwachtige klant het perfecte aanzoek.

"We begonnen in 2016 met het organiseren van fotoshoots voor toeristen, en we kregen steeds meer aanvragen om aanzoeken te fotograferen en de klant te helpen met een origineel aanzoek. In de zomermaanden hebben we er wel twee per week."

Suzanne Gits en haar man Andrea in Rome. (Foto: Panzironi Photography)

Een leuke Romein

Hoe Gits in Rome verzeild is geraakt? Wel een beetje cliché, verontschuldigt ze zich voor haar romantische levensloop. In 2016 gaat Gits een weekendje op citytrip naar Rome en gelijk op de eerste avond leert ze in de wijk Trastevere een leuke man kennen. Zo leuk, dat ze na een paar jaar bij hem in Rome intrekt. "We wisselden die eerste avond nummers uit, maar zagen elkaar niet meer. We bleven wel contact houden."

"Ik was schoolmaatschappelijk werkster, maar doordat mijn werkzaamheden veranderden, kreeg ik steeds minder plezier in mijn werk. Ik was toe aan iets anders. Ik besloot een half jaar op sabbatical te gaan, met in mijn achterhoofd Andrea, die leuke Romein die ik toen had leren kennen."

“Ik besloot op sabbatical te gaan, met in mijn achterhoofd Andrea, die leuke Romein die ik had leren kennen.”

Ze vertrok naar Rome, deed daar een taalcursus en ging samen met haar nieuwe vriend rondreizen. "Het was echt een avontuur en ik heb de knoop na die maanden doorgehakt: ik blijf in Rome. Mijn vriend, inmiddels mijn man, had een bedrijf in fotografie en ik ben mee gaan doen: ik plan de shoots, regel de pr, doe de belichting en assisteer. Ik vind het superleuk."

Met een creatief beroep is het in Italië al helemaal aanpoten om de eindjes aan elkaar te knopen, vertelt Gits. Langzaam maar zeker richten ze zich dus op hun volgende droom; het beginnen van een casa vacanze in Umbrië, het Groene Hart van Italië. "Ons huis staat te koop en we hadden al een serieuze koper. Maar toen kwam het virus, en alles staat nu stil."

Eerst saamhorigheid, nu verdoving

Toeristen blijven weg, de inkomsten van Panzironi Photography dus ook. Met haar zoontje heeft Gits een regenboog getekend voor op het raam. "Dat doen de kinderen hier. Het is een boodschap van solidariteit en dat vond ik een mooi idee. In die eerste week voelde iedereen saamhorigheid, werd er geklapt en gezongen voor het zorgpersoneel. Net als in Nederland."

"Inmiddels is dit is onze 29e dag binnen en we voelen ons nu verdoofd; al die dodenaantallen worden steeds abstracter. We weten niet wanneer dit klaar is en hoe Italië eruit zal komen. Andrà tutto bene, alles komt goed: daar hopen we op."