Je komt ze overal tegen: Nederlandse ondernemers in het buitenland. Waarom zijn ze ooit met de noorderzon vertrokken en is het gras echt zo veel groener aan de overkant? Deze week: Pascalle van Riel, die een Spaanse finca kocht om te verhuren aan toeristen.

Waarom in het grijze, natte Nederland helemaal opnieuw beginnen als dat ook in een zonnig land kan, tussen de olijf- en amandelbomen, bergen en fluitende vogeltjes? Na vier jaar in Brunei, kopen Pascalle van Riel en haar man Robert een finca, oftewel boerderij met een groot stuk land, in Zuid-Spanje om te gaan verhuren: Finca Las Nuevas.

In Brunei mocht Van Riel niet werken, vertelt ze, en vulde ze haar tijd met vrijwilligerswerk, clubjes en een opleiding tot yoga-instructeur. "Ik kreeg geen werkvisum en er stond housewife op mijn ID. Dat vond ik erg. Ik heb nog geprobeerd of er unemployed op mocht staan, maar nee." Het zelfstandig runnen van een gastenverblijf in Spanje is een verademing, aldus Van Riel.

"Veel van het werk doe ik zelf. We zaten met het hele gezin vier jaar in Brunei voor het werk van mijn man bij een oliemaatschappij en toen die vier jaar voorbij waren, wisten we niet wat ons te wachten stond. Mijn man solliciteerde voor verschillende posities en werd aangenomen in Kazachstan. Daar werkt hij nu op rotatiebasis."

Dat betekent 28 dagen achter elkaar werken in Kazachstan, en dan 28 dagen thuis. "Het gezin kon niet mee en ik zag er enorm tegenop om in Nederland een baan te zoeken. Het leek ons een goed idee om een klusproject te starten, zodat hij iets te doen had in de dagen dat hij thuis is. En na vier jaar zomer in Brunei wilden we niet terug naar het grijze Nederland! Onze familie woont er, maar die kunnen we prima zien met een schermpje ertussen."

Toch geen bouwval

De familie besluit niet eerst naar Nederland te gaan om daar aan een plan van aanpak te werken, maar laden de zeecontainer vol en sturen die naar Spanje. "We huurden een huisje en gingen op zoek naar een huis om te verhuren en zelf in te wonen. Het idee was een bouwval kopen, zodat mijn man flink aan de slag kon als hij vrij was, maar daar zijn we toch vanaf gestapt." De familie koopt de Finca Las Nuevas met een olijf- en amandelboomgaard eromheen.

"Het eerste jaar was lastig. De Andalusische regelgeving maakte de koop lastig, en pas na een jaar waren alle vergunningen geregeld. Nu gaat het het erg goed hier, ook omdat we veel klussen zelf doen; het onderhoud, de promotie van ons bedrijf. In Nederland had ik alles voor elkaar: een goede baan, een huis. Ik merk dat ik dan juist indut. Hier moet ik een nieuwe taal leren, mensen leren kennen, wennen op een onbekende bestemming: ik voel dat ik weer op scherp sta!"

“Maar we maken niet al te veel langetermijnplannen. We genieten juist zo van dit vrijheidsgevoel”
Pascalle van Riel

In Nederland is het ook makkelijk om in te dutten, aldus Van Riel. "Soms zet ik de Nederlandse radio aan, en dan zegt de nieuwslezer om zes uur al 'goedenavond'. Dan is de dag hier nog volop bezig. In Nederland leef je volgens een bepaald stramien, maar hier leven we midden in de natuur. Het maakt niet hoe je je huis inricht, welke kleren je draagt; alles is veel relaxter. We hebben bescheiden toekomstplannen. Hopelijk kan mijn man eerder stoppen met werken zodat we samen de finca kunnen runnen. We willen er een tiny house bij bouwen en meer doen met onze fruitbomen. Maar we maken niet al te veel langetermijnplannen. We genieten juist zo van dit vrijheidsgevoel!"