Je komt ze overal tegen: Nederlandse ondernemers in het buitenland. Waarom zijn ze ooit met de noorderzon vertrokken, en is het gras echt zo veel groener aan de overkant? Deze week: Nathalie Brantsma, die als opruimcoach werkt in de Japanse hoofdstad Tokio.

"Toen ik begon, was Marie Kondo nog geen ding", zegt Brantsma, eigenaar van eenmanszaak iQuitClutter (ik stop met rommel). Ze woont en werkt in Tokio, haar klanten zijn voornamelijk expats en het does it spark joy?-principe van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo past ze regelmatig toe. "Maar die wapenspreuk werkt niet voor iedereen! Mensen met een verzamelstoornis zijn de joy namelijk al ver voorbij."

“Japans opruimen is heel anders dan Nederlands opruimen.”
Nathalie Brantsma, opruimcoach

Brantsma is 'professional organizer' en helpt mensen de rotzooi in hoofd en huis te temmen. Sommige klanten hebben verzameldwang of AD(H)D, bij anderen is het gewoon een troep. "Japans opruimen is heel anders dan Nederlands opruimen. Japanners willen het liefst alles wegdoen zodat ze hun kinderen er niet mee belasten. In Nederland ruimen we op voor onszelf, om er gelukkiger van te worden."

Voor het werk van Brantsma’s man - hij is in dienst van een grote hotelketen - woonde de opruimcoach de afgelopen vijftien jaar in zeven landen met haar gezin. "Eerst in Dubai, toen Egypte, Thailand, Australië, India en Nieuw-Zeeland", somt ze op. In dat laatste land ontdekte ze officieel haar liefde voor opruimen.

'Mensen verdienen geld met wat jij kan'

"Ik hielp mijn vrienden altijd al met hun huizen ontspullen. Gewoon, omdat ik het leuk vond. Op een dag belde een heel creatieve vriendin. Ze was al dagen aan het zoeken naar twee paspoorten, de dag erop moesten zij en haar zes zonen op het vliegtuig stappen. Of ik alsjeblieft kon helpen zoeken."

Brantsma vond de paspoorten binnen een kwartier. Ze waren achter de boeken in de boekenkast gevallen. "Een typische plek om 'even iets neer te leggen'", zegt Brantsma. Die vriendin had eerder al tegen haar gezegd: "Mensen verdienen geld met dat wat jij kan."

Tot dan toe had Brantsma altijd tijdelijke baantjes: als kaasmeisje in Dubai, als headhunter in Egypte en omdat ze in Thailand geen werkvisum kon krijgen, deed ze vrijwilligerswerk met straathonden en -katten. "Ik stond in tempels om die beesten te vangen, te verdoven, vaccinaties toe te dienen en te assisteren bij de sterilisatie."

“Zelfs als ik Japans zou spreken, zou ik de hele tijd fouten maken met alle beleefdheidsregels.”
Nathalie Brantsma, opruimcoach

'Wat is de oorzaak van deze wanorde?'

En nu is ze dus fulltime opruimcoach in een land waar ze de taal niet spreekt. Maar dat geeft niet, volgens Brantsma. "Zelfs als ik Japans zou spreken, zou ik de hele tijd fouten maken met alle beleefdheidsregels en hiërarchieën. Dus eigenlijk is het maar beter ook, dan weten ze tenminste dat ik écht een buitenlander ben en wordt het me vergeven."

Wat ze wel merkt: als vrouw in Japan is het vrij lastig om door de mannenwereld te manoeuvreren. "Het is hier nogal traditioneel: ik heb van Japanse vrienden begrepen dat het ongebruikelijk zou zijn voor een groep mannen om een opruimworkshop van mij te krijgen. Dat is een vrouwentaak."

Daarom helpt Brantsma vooral vrouwen en expats. Haar laatste klant was een Britse vrouw die is getrouwd met een Japanse man. "De huizen in Tokio zijn klein en toen ik binnenstapte, zag ik het gelijk: overal stonden spullen opgestapeld en er waren kleine paadjes naar de eettafel en de bank gemaakt."

De vrouw bewaarde spullen van haar inmiddels volwassen kinderen, oude kranten en magazines. "Belangrijker dan de fysieke spullen, is de psychische lading erbij. Ik begin dan bij de vraag: wat is de oorzaak van deze wanorde?"

Verspil geen tijd aan spullen

Het ondernemen in Japan bevalt Brantsma wel, al duurde het lang om haar bedrijf te starten, een bankrekening aan te vragen en een verzekering af te sluiten. "Maar het moet gezegd worden: wát de Japanners doen, doen ze perfect."

Rommel kost tijd en energie, ziet Brantsma. "Waarom tijd verspillen aan spullen die je niet kan vinden, die in de weg staan of die chaos veroorzaken, als je ook kan genieten van je leven? Collect memories, not things, zeg ik altijd. Ik doe dit werk niet omdat opruimen an sich zo leuk is, maar omdat ik hoop dat het mensen de ruimte teruggeeft om te leven."