Je komt ze overal tegen: Nederlandse ondernemers in het buitenland. Waarom zijn ze ooit met de noorderzon vertrokken, en is het gras echt zoveel groener aan de overkant? Deze week: Willem van Houten, die stroopwafels maakt met Georgische omaatjes en oude Lada's verhuurt aan toeristen.

"Mijn zwager zei gelijk: 'Dit is geweldig spul, dit moeten we importeren', toen hij zijn eerste stroopwafel achter de kiezen had. Mijn ouders hadden een zakje meegenomen toen ze voor de eerste keer in Georgië waren om de familie van mijn verloofde te ontmoeten."

Aan het woord is de Friese Willem van Houten (27), die al bijna vijf jaar in hoofdstad Tbilisi van het voormalige Sovjetland vertoeft.

Waarom stroopwafels importeren als alle ingrediënten - bloem, boter, basterdsuiker - ook in Georgië voorhanden zijn? dacht Van Houten. Met zijn schoonbroer en vriendin ging hij om tafel. Het resultaat: stroopwafels van het merk Lekker door Willy the Waffle, een verwijzing naar zijn naam.

De wafels worden gemaakt met lokale producten door onder meer de tantes en oudtantes van zijn verloofde. "Ze houden hier van eten dat van dichtbij komt, maar het Europese tintje maakt het speciaal."

Foto: Thomas van Hemert

Het kostte heel wat trials and errors om een Nederlands-smakende stroopwafel te krijgen, bekent Van Houten via de telefoon. "Het is een vrij specifiek bakproces. Eén kleine aanpassing, en je kan een hele partij weggooien."

Zijn vriendin heeft haar baan opgezegd en werkt inmiddels fulltime voor Lekker. Ze hebben een klein bakkerijtje en kunnen nu zo'n 1.500 stroopwafels per dag produceren. De eerste pilot is net achter de rug. "We zijn nu deals met cafeetjes aan het sluiten, zodat ze onze stroopwafels gaan afnemen."

Geen veilige motor te vinden

Van Houten kwam als student internationale betrekkingen naar Georgië om stage te lopen bij de Nederlandse ambassade. Met middelbare schoolvriend Evert Brolsma (29) sprak hij af om per motor van Georgië naar Nederland terug te touren. Er was alleen één probleem: in heel Georgië was geen veilige, goed onderhouden motor te vinden.

Daarom verscheepten de vrienden twee motoren vanuit Nederland naar Tbilisi. Cruisend door het Georgische berglandschap ontstond het idee voor Mototravel.

Vier jaar later hebben de compagnons een goedlopend bedrijf in de verhuur van motoren. Via crowdfunding konden ze negen tweedehands BMW-motoren aanschaffen. Dankzij een investeerder kwamen daar dit jaar nog eens negen gloednieuwe exemplaren bij.

“Onze Georgische vrienden verklaarden ons voor gek. Waarom zouden mensen geld betalen om in zo'n oude bak te zitten?”
Willem van Houten

En dan zijn er nog de Lada's, de oogappels van Van Houten. "Dat zijn echt van die koekblikjes, ze hebben zoveel charme. In de Sovjettijd moesten mensen daar jaren voor op een wachtlijst staan. Onze Georgische vrienden verklaarden ons voor gek. Waarom zouden mensen geld betalen om in zo'n oude bak te zitten? Maar voor niet-Sovjetters is dit natuurlijk ultiem. Een aantal is inmiddels zo oud dat ze bijna altijd panne krijgen onderweg. Als we daar tours mee doen, moet er een monteur mee."

Als je iemand kent, kan alles

Is het lastig, een bedrijf draaiende houden in Georgië? "Nee hoor, je hebt gewoon een tijdelijke verblijfsvergunning en een paspoort nodig. Het land wil graag buitenlands kapitaal aantrekken." Het valt hem op dat de lonen laag zijn in het land, en de werkloosheid hoog. Maar het is niet zo dat elke Nederlander met open armen ontvangen wordt.

“Je vraagt eerst uitgebreid naar het gezin, de familie en de vrienden”
Willem van Houten

"Als je iemand kent, kan alles geregeld worden. Vrienden hebben alles voor elkaar over. Maar op werkgebied zijn Georgiërs wat gereserveerder." Het valt hem op dat Nederlanders vaak snel to the point komen, gelijk over zaken gaan praten. "Dat wordt hier niet gewaardeerd. Je vraagt eerst uitgebreid naar het gezin, de familie en de vrienden. En dat moet wel gemeend zijn, anders prikken ze er zo doorheen."

"Weet je, toen ik hier kwam had ik nooit gedacht dat ik in Georgië zou blijven. Die stage bij de ambassade vond ik, op z'n zachts gezegd, niet je-van-het. Maar stapsgewijs ben ik het land steeds meer gaan waarderen. De uitgestrekte wijnvelden, de spectaculaire natuur en het rauwe Sovjetrandje in de steden. In september ga ik trouwen, en zakelijk gezien liggen hier zoveel kansen. Wat mijn nieuwe projecten zijn? Nee hoor, dat zeg niet."

Foto: Mototravel Tbilisi