Lidewij Welten kwam vrijdag met haar derde olympische titel in een zeer select rijtje Nederlandse sporters. En dat terwijl de 31-jarige hockeyster door een zware hamstringblessure eigenlijk niet eens op de Olympische Spelen van Tokio had moeten staan.

Zes tot acht maanden hersteltijd, dat is wat Welten in mei van haar artsen hoorde nadat ze in de kampioenswedstrijd van haar club Den Bosch tegen Amsterdam een pees in haar linkerhamstring scheurde.

"Ik heb er wat van afgesnoept", lachte de 225-voudig international, nadat ze minder dan drie maanden na die onheilstijding met Oranje de olympische finale tegen Argentinië had gewonnen (3-1). "Lions don't recover like humans", herhaalde ze een uitspraak die beroemd is geworden door Zlatan Ibrahimovic.

Welten had, zoals ze het zelf zegt, "de medische schijn tegen" om haar vierde Olympische Spelen te halen. Maar ze speelde in Tokio alle acht wedstrijden van Oranje, maakte twee goals en voelde zich volledig fit.

"Ik had er een wonder voor nodig, maar wonderen gebeuren", aldus de Brabantse. "Ik heb altijd hoop gehouden. Ik wist: hier móét ik bij zijn en daar ga ik alles voor doen. De weg naar deze gouden medaille is wat hobbeliger geweest dan in 2008 en 2012. Ik ben heel trots dat ik er überhaupt stond. Ik weet niet hoe ik er later op ga terugkijken, maar nu voelt deze titel heel speciaal."

Welten en De Goede evenaren Van Grunsven

Met haar derde olympische titel komt Welten weer wat hoger op de ranglijst van succesvolste Nederlandse sporters bij de Zomerspelen. Alleen zwemster Inge de Bruijn, wielrenster Leontien van Moorsel, ruiter Charles Pahud de Mortanges en atlete Fanny Blankers-Koen wonnen vaker goud (vier keer).

Bovendien evenaarde Welten samen met haar teamgenote Eva de Goede een record van Anky van Grunsven. De hockeysters hebben nu net als de dressuuramazone op drie verschillende Olympische Zomerspelen een gouden plak veroverd.

"Dit is superbijzonder", zei De Goede na de eindstrijd, terwijl ze naast Welten stond. "Ik denk dat deze titel nog niet helemaal gevallen is. En ik denk dat het voor Lidewij nog specialer is, door de manier waarop ze hier gekomen is. Ik ben zo blij voor haar en voor ons dat we die vierde Spelen toch nog samen hebben kunnen meemaken. En dat we nu deze gouden medaille om onze nek hebben hangen."