Judoka Tessie Savelkouls verloor vrijdag in de eerste van het olympisch toernooi in de klasse boven de 78 kilogram en toch ging ze met applaus van coaches en collega-judoka's de mat af. De 29-jarige Gelderse kreeg te horen dat ze hoogstwaarschijnlijk nooit meer normaal zou kunnen lopen, maar anderhalf jaar later is ze weer topsporter en vierde ze haar rentree op de Spelen.

"Nu ik hier sta, komt steeds meer het besef hoe heftig het is geweest de afgelopen anderhalf jaar. Ik heb zo hard moeten knokken, nu komt de ontlading", zei een geëmotioneerde Savelkouls kort na haar verlies tegen de Zuid-Koreaanse Han Mi-jin.

Savelkouls wil het zelf niet zo noemen, maar het lijkt een medisch wonder dat ze vrijdag in actie kwam in de Nippon Budokan, nadat ze in februari 2020 een verschrikkelijke blessure opliep tijdens het Grand Slam van Parijs. Ze verliet per brancard de mat en werd in de Franse hoofdstad al geopereerd.

Een paar weken later volgde een acht uur durende operatie waarbij een scheur in een zenuw aan het licht kwam. De kans dat ze ooit nog normaal zou kunnen lopen werd door artsen geschat op 1 procent. "Ik leek klaar met judo. Het was toen eerder zaak mijn gewone leven op orde te krijgen."

Tessie Savelkouls na haar verlies tegen Han Mi-jin.

Tessie Savelkouls na haar verlies tegen Han Mi-jin.
Tessie Savelkouls na haar verlies tegen Han Mi-jin.
Foto: ANP

'Als ik kan lopen dan kan ik judoën'

Er volgde een lange revalidatie, waarin steeds weer een beetje goed nieuws kwam. "Op een gegeven moment werd duidelijk dat artsen een pees in mijn voet konden verleggen, waardoor ik mijn voet weer omhoog kon doen. En in november werd mijn knie in orde geacht."

Savelkouls kon zowaar weer goed lopen. "Toen dacht ik: als ik kan lopen, dan kan ik ook judoën. Niemand die mij gaat zeggen dat ik dat niet kan. Ik ben voor mezelf gaan opbouwen, steeds iets verder. Alles moest goed gaan om terug te kunnen keren en dat gebeurde. Het afgelopen jaar heb ik iedere training Tokio in mijn hoofd gehad. Ook op momenten dat niemand er meer in geloofde. En nu sta ik hier, na anderhalf jaar zonder wedstrijd. Ik mis wedstrijdritme, maar mijn been voelt goed. Er is geen angst dat het weer misgaat.

Zo werd het - ondanks haar snelle uitschakeling tegen Han - een emotionele ochtend voor Savelkouls in Tokio. "Ik ben trots dat ik dit gehaald heb. En trots op alle mensen die vanaf het begin in me geloofd hebben, want dat waren er niet veel. En natuurlijk had ik hier graag verder gekomen, ik blijf een topsporter. Ik heb verloren, maar ook een beetje gewonnen."