Sanne van Dijke zat er helemaal doorheen toen goud woensdag niet meer haalbaar bleek op de Olympisch Spelen in Tokio, maar door de gedachte aan haar familie en in het bijzonder haar overleden broer herpakte ze zich. De judoka in de klasse tot 70 kilogram won in een slopende partij van de Duitse Giovanna Scoccimarro en veroverde brons.

"Ik kwam hier voor goud en dat was absoluut mogelijk", vertelde Van Dijke kort na het binnenhalen van brons. "Dus toen ik in de halve finales verloor van iemand (de Oostenrijkse Michaela Polleres, red.) waar ik absoluut niet van hoef te verliezen, was het lastig om me opnieuw op te laden."

De nummer drie van de wereldranglijst kon zich niet meer motiveren. "Maar toen dacht ik: ik doe het voor de mensen om me heen. Voor mijn ouders, die altijd alles voor me hebben gedaan, en voor mijn broer. En ja, ook voor mijn andere broer."

Die broer stapte ruim een jaar geleden onverwacht uit het leven. "Hij had dit graag meegemaakt, denk ik. En ik had hem er hier graag bij gehad", zei de 26-jarige Van Dijke geëmotioneerd. "Alles heeft nu een andere lading. Ik judo voor mezelf, het is altijd mijn droom geweest om hier te staan. Maar ik kan niet níet aan hem denken op zo'n moment."

Na haar winst in de troostfinale vormde Van Dijke een hartje met haar handen. "Ik hoop dat als hij iets ziet van boven, dat hij dan trots is. Ik wil dat hij weet dat we hem liever hier nog hadden gehad, maar dat we er nu alles aan doen om het dan toch maar zo mooi mogelijk te maken."

'Wist niet meer wat ik moest doen'

Eigenlijk had Van Dijke niet eens willen juichen na de strijd om het brons. Maar omdat het zo'n zware strijd was met Scoccimarro, waarin ze op het laatste moment toesloeg met een ippon, was ze alsnog heel blij.

"Het was fysiek én mentaal heel zwaar. Op een gegeven moment wist ik niet meer wat ik moest doen, ik dacht haar niet te kunnen gooien. En dan is het toch mooi dat ik het zo afmaak. Het was heel zwaar, een slooppartij. En brons is ook gewoon een olympische medaille, daar mag je ook blij mee zijn."

Het brons van Van Dijke was een historische, want het was de achtste plak van de Nederlandse ploeg van de dag. Daarmee werd het record van 11 augustus 1928 (zeven olympische medailles op een dag) verbroken. In totaal heeft Nederland nu elf medailles veroverd in Tokio.

De Nederlandse medailles tot dusver in Tokio

  • Goud: Annemiek van Vleuten (wielrennen, tijdrit)
  • Goud: dubbelvier mannen (roeien)
  • Zilver: Annemiek van Vleuten (wielrennen, wegwedstrijd)
  • Zilver: Gabriela Schloesser en Steve Wijler (handboogschieten, gemengd dubbel)
  • Zilver: Arno Kamminga (zwemmen, 100 meter schoolslag)
  • Zilver: dubbeltwee mannen (roeien)
  • Zilver: vierzonder vrouwen (roeien)
  • Zilver: Tom Dumoulin (wielrennen, tijdrit)
  • Brons: dubbeltwee vrouwen (roeien)
  • Brons: Anna van der Breggen (wielrennen, tijdrit)
  • Brons: Sanne van Dijke (judo, tot 70 kilogram)