Vliegen tot ik er bij neer val

Al eens eerder schreef ik op deze plaats over Chinese vliegvelden. Aangezien ik momenteel van hot naar her vlieg in het kader van de opstart van Solas Food & Trading en dus weer veel vliegvelden zie, wijd ik daar opnieuw maar eens een verhaal aan.

Door Nuhi Bunyak

Want er is wel wat nieuws te melden op vliegveldgebied. Kunming, de hoofdstad van de provincie Yunnan in het uiterste zuiden van China en qua binnenlands vliegen zo'n beetje mijn uitvalsbasis omdat mijn woonplaats Jinghong een vliegveld heeft ter grootte van een zakdoek, heeft sinds een maand of wat een nieuw vliegveld.

Het oude vliegveld was wel aan vervanging toe want het dateerde uit de tijd van de Flying Tigers – een bij ons in Europa niet zo bekende groep piloten, gerecruteerd uit de Amerikaanse strijdkrachten, die voordat de Verenigde Staten bij de Tweede Wereldoorlog werden betrokken vrijwillig en dus volgens sommigen als huurlingen, China hielp verdedigen tegen de Japanners.

Zij vlogen vanaf het mede door hen aangelegde Wujiaba vliegveld dat na de oorlog het burgervliegveld van Kunming werd.

Comfortabel

Nu lag dat oude vliegveld er qua ligging behoorlijk comfortabel bij voor de veel-vliegers die regelmatig Kunming aandoen. Een taxiritje van zeven kilometer en je stond in het hart van de stad. Minder prettig was dat het vliegveld uit zijn voegen barstte. Dat betekende lange rijen voor het veel te lage aantal incheckbalies.

Verder had het vliegveld veel te weinig gates waar een vliegtuig aan kan parkeren, zodat je met oude bussen waar je met veel te veel Chinezen werd ingeperst naar en van het vlieguig werd getransporteerd.

Dus toen ik een paar weken geleden voor het eerst aankwam op het nieuwe Changshui vliegveld, waarvan ik de bouw min of meer heb gevolgd omdat een goede kennis van me het bagage handling systeem heeft aangelegd, was ik wel nieuwsgierig.

Leeg

Veel nieuwe Chinese vliegvelden zijn behoorlijk leeg en gebouwd op de groei dus ik verwachtte in Kunming hetzelfde. Maar niks daarvan, het was er meteen behoorlijk gevuld. Het ontwerp van het vliegveld is mooi in verglijking met veel andere vliegvelden die ik heb gezien.

Referend aan de Flying Tigers heeft het hoofdgebouw van het vliegveld de vorm van een vliegtuig. Mooi ontwerp, mooi gebouwd maar helaas wel weer op z'n Chinees afgewerkt. Al na een paar maanden zijn op de toiletten de zeeppompjes kapot. Niet een of twee, nee, echt allemaal.

Het zakdoekvliegveld van Jinghong wordt momenteel ook onderhanden genomen. Zoals het Chinezen betaamt hebben ze daar in pak hem beet vier maanden tijd een enorme nieuwe terminal neergezet, inclusief aan- en afrijbanen. De snelheid waarmee dit soort dingen gebeuren is echt adembenemend en blijft me verbazen.

Toeristen

Het is de bedoeling dat het aantal toeristen dat naar Jinghong komt de komende vijf jaar verdubbeld en dat kan het oude vliegveld, dat bij mij herinneringen oproept aan het vliegveld van Tirana in de jaren negentig en nog het meest lijkt op een veredelde voetbalkantine, beslist niet aan.

En dan zit ik dit te schrijven in de net geopende tweede terminal van het vliegveld in Chengdu. Niet zo mooi als Kunming, wel gruwelijk groot. En ook hier, van meet af aan behoorlijk druk. China heeft net aangekondigd zo'n 125 miljard Euro extra in infrastructuur projecten, zoals de bouw van nog meer vliegvelden, te gaan steken de komende tijd.

Wanneer die centjes net zo goed besteed worden als aan de nieuwe vliegvelden die ik tot nu toe heb gezien, komt het wel goed met de Chinese economie. En dat is goed nieuws voor veel ondernemers, ook in Europa.

Nuhi Bunyak is ondernemer en essayist in het zuiden van China. Zijn bedrijf South China Management Solutions participeert in de horeca en adviseert Chinese en Westerse ondernemingen. Hij is bereikbaar op nuhibunyak@gmail.com

Tip de redactie