Luchtmaffia

Toen bleek dat ik eerder van een klus in Ierland moest vertrekken voor een begrafenis, bracht de zoektocht naar een ticket mij bij een goedkope vliegmaatschappij met een geel met blauw logo.

Door Sanne Nuij van Arnhem

Nouja, goedkoop, een ticket van ruim 140 euro voor een enkele reis is geen welkome verrassing wanneer deze voor eigen rekening komt, maar de reis zeker waard: ik MOEST immers in Nederland zijn en wel zo snel mogelijk.

Het was mijn eerste reis met deze maatschappij en gelijk ook de laatste, zo bleek later. Het bleek een situatie die mij als mens én als ondernemer veel leerde...

Zij-rij

Eenmaal op het vliegveld, met mijn trolley die in de handbagage nooit een probleem geeft en tot nu toe in alle testrekjes paste, voegde ik mij in de rij wachtende mensen.

Ik zag dat er veel mensen naar een zogenaamde zij-rij werden gestuurd, waarna zij hun creditcard dienden te pakken en steeds minder blij gingen kijken. Hadden zij wellicht niet online ingecheckt? Ik had ergens iets gelezen over dat ter plekke inchecken 60 euro kostte.

Tot mijn verbazing werd ook in, online ingecheckt en wel, naar deze rij verwezen. Of ik mijn koffer even in het rek wilde stoppen om te kijken of het paste. En mijn handtasje moest er eerst ingestopt worden.

Geen tijd

Toen ik mijn koffer wilde herinrichten zodat mijn handtas er bij paste, was daar “geen tijd voor”. Mijn koffer diende dichtgeritst te worden en paste, zoals te verwachten, door mijn handtasbobbel nét niet in het rekje. Duwen mocht niet.

De oplossing: 50 euro betalen met mijn niet-aanwezige creditcard, pinnen kon namelijk niet (terwijl ik toch echt alles in Ierland heb voldaan met Maestro).

Ik stond naast een prullenbak, dus kreeg de geniale ingeving om dingen uit mijn koffer weg te gooien: dan maar minder boekjes om te lezen in het vliegtuig. Ook dit mocht niet van de stewardess, die in mijn ogen steeds meer op een willekeurige dictator begon te lijken.

Ik zweer het, ze had zelfs een accent dat de gemiddelde James Bond-slechterik niet zou misstaan en blafte in slecht Engels “you should have been prepared, you will not be on this flight if you don’t pay me 50 euro’s NOW!”.

Dimensie

De wachtende slachtoffers die ook 50 euro moesten betalen, keken ongeduldig op hun horloge. Inmiddels vond ik het tijd om te vertellen dat ik wilde gaan pinnen, een acceptgiro ondertekenen, wat dan ook... Maar dat ik naar Nederland moest voor een begrafenis. “I don’t care, you should have known this”.

Wauw, een hele nieuwe dimensie van onbeschoft was dit. Inmiddels rolden de tranen van onmacht over mijn wangen: ik moest spreken op de betreffende begrafenis en een andere maatschappij boeken zou niet meer gaan.

Omstanders bemoeiden zich er mee, het was net een Waargebeurde Woensdagavondfilm. Onder de groepsdruk en een “just let her go, she has to go to a funeral!” van een collega trok ze woest het check in label van mijn koffer, keek me aan alsof ik een willekeurig vies object was en siste “just go sit in the plane, now!”.

Liever geluk dan gelijk – leren als ondernemer

Nooit meer hoop ik in zo’n situatie te komen. Dus vliegen met Ryanair doe ik niet meer. Nadat ik wat was gekalmeerd, dacht ik ook: wat leer ik hier van als ondernemer? Dat investeren in vertrouwde kwaliteit dit soort situaties kan voorkomen. En dat voorwaarden goed doorgelezen dienen te worden. En dat menselijkheid en flexibiliteit zorgt voor een goede klantbeleving.

Dat ik niet de enige ben die met deze luchtmaffia aan de stok kreeg, blijkt uit dit hilarische stukje cabaret, dat een meelevende tweep mij via Twitter toestuurde.

Als ik Ryanair was, zou ik kiezen voor geluk in plaats van gelijk; de jacht naar 50 euro extra heeft ze, alleen al op die vlucht, een hoop klanten gekost. Al was het alleen maar om blogs als deze te voorkomen.

Sanne Nuij van Arnhem is eigenaar van "Coach in de Keuken", een trainingsbureau dat persoonlijke ontwikkeling en smaak combineert. Sanne is ook te vinden op Twitter.

Tip de redactie