Vorig jaar zomer heb ik een Chinese BV opgericht, mede om mijn verblijfsvergunning te regelen. De jaarlijkse verlenging van deze papierwinkel komt er aan.

Door Nuhi Bunyak

Dat begint allemaal met het doen van belastingaangifte voor de BV. Behoorlijk lastig wanneer je geen Chinees kunt lezen en er in het kleine gat waar ik woon geen accountants zijn die Engels spreken.

Mijn vriendin helpt me natuurlijk maar ook met haar heb ik de nodige uitdagingen. Haar Engels en mijn Chinees bevatten weinig bedrijfseconomische en juridische woorden. Gelukkig is Jinghong een toeristisch oord want een passerende Francaise die erg goed Chinees spreekt komt me helpen.

Accountant

Ik lever mijn boekhouding in bij een door de lokale belastingdienst aangeraden accountant. Aardige dame, rond de vijftig. Na een middag heen en weer gepraat is het beeld duidelijk. Zij gaat het allemaal regelen.

Uiteraard moet er een grootboek worden bijgehouden dat door de belastingdienst moet worden goedgekeurd. En moeten deze gegevens worden ingevuld op de websites van een stuk of zeven verschillende overheidsdiensten.

Een paar dagen geleden kreeg ik bericht dat het allemaal in orde is. Op één ding na: kennelijk heb ik eerder in het belastingjaar over het hoofd gezien dat ik bij meerdere overheidsdiensten aangifte moest doen.

De dienst die we vergeten zijn besloot om mij 10.000 Renminbi boete op te leggen. Gelukkig is het China en was mijn vriendin in staat wat rond te bellen en de boete terug te brengen tot 2.000 Renminbi - zo'n 250 euro.

Business license

De volgende stap is het verlengen van de zogenaamde 'business license', het stuk papier met indrukwekkende stempels waaruit blijkt wat je wel en niet mag doen via de BV. Over de eerste aanvraag van deze license schreef ik vorig jaar al eens op deze plek. De verlenging ervan is gelukkig een stuk eenvoudiger. De goedkeuringsverklaring van de boekhouding volstaat.

De laatste stap is dan, na terugkomst in China, het verlengen van mijn verblijfsvergunning. En dat is een heel circus dat begint met een gezondheidsverklaring. Wat betekent op een kruk gaan zitten om je bloeddruk te laten meten, je borstkas te laten 'zappen' met wat een industrieel röntgenapparaat lijkt en vervolgens de bloedafname voor de verplichte HIV-test.

Vorig jaar zomer werd ik bij die bloedafname opgewacht door vijf giechelende Chinese jongedames. Het hokje was kaal, een glazen wand scheidde de ruimte waarin ik zat van de ruimte voor de prikkende dames. In de glazen wand een uitsparing waar een arm doorheen kon.

Handschoenen

Een van de dames behing zich met een witte laboratoriumjas en begon twee paar plastic handschoenen over elkaar heen aan te trekken. Handschoenen van het type waar Chinese jongedames 's avonds rond elf uur normaal gesproken eendekoppen en kippevoeten mee eten.

De vijf dames klopten om de beurt op de binnenkant van mijn elleboog en besloten er toen voor te gaan. De goed gehandschoende hand van de dame in de witte jas pakte een naald uit de verpakking en stak toe. Mis. Nog een keer. Weer mis. De dames overlegden. Giechelend.

De dame in de witte jas werd na afloop van het beraad resoluut terzijde geschoven door een van de andere dames. Die zonder op- of om te kijken en zonder witte jas of zelfs maar één paar handschoenen, de naald pakte, toestak en raak stak. Resultaat: een flinke blauwe plek daar waar dame-in-witte-jas mis stak. En dat mag dus deze zomer nog een keer.

De gezondheidsverklaring is het entree-bewijs voor een werkvergunning. Gewapend met deze twee bescheiden en de business license kan ik dan mijn verblijfsvergunning gaan verlengen.

Nuhi Bunyak is ondernemer en essayist in het zuiden van China. Zijn bedrijf South China Management Solutions participeert in de horeca en adviseert Chinese en Westerse ondernemingen. Hij is bereikbaar op nuhibunyak@gmail.com