Alle goede bedoelingen ten spijt, zakelijk reizen met de trein doe je alleen als je moet. Het is namelijk niet leuk.

Door Robert Mekking

NS Zakelijk en MVO Nederland hebben de handen ineengeslagen met als doel om ondernemers aan te zetten hun werknemers vaker per trein te laten reizen. Overal op het internet gingen stemmen op. “Bravo!”, riep men. “Wat een prachtig streven!” “En zo maatschappelijk verantwoord.”, sprak een ander platform.

“Zijn ze nou helemaal gek geworden?”, dacht ik. Wat een volstrekt onrealistisch voorstel. Het mag namelijk ook wel eens gezegd worden dat reizen met de trein eigenlijk helemaal niet leuk is. Zo, dat lucht op. Misschien niet Maatschappelijk Verantwoord, maar wel waar.

Pindakaas

De feiten spreken voor zich. De stoelen zitten niet lekker, als je al kan zitten. En de trein komt nooit helemaal op de plek waar je moet zijn. En nou ik het toch over comfort heb, het zal wel aan mij liggen, maar er gaat altijd iemand naast me zitten die een stinkende boterham met pindakaas gaat eten. Volwassen mensen. Pindakaas.

Als klap op de vuurpijl is het helemaal niet de vraag of de trein vertraging krijgt, maar wanneer en hoelang nu weer. Oh, en wie volhoudt dat treinen sneller zijn dan auto’s, liegt. Die dingen rijden namelijk ook gewoon 130 kilometer per uur. Inderdaad, net als auto’s tegenwoordig.

Dan die notie dat je professionals de trein in kan lokken met de belofte dat ze kunnen werken in de trein. Sure. Die tafeltjes in de trein zijn net groot genoeg voor een pen en een paperclip en met je laptop op schoot in een wiebelende trein is kansloos en biedt hooguit vermaak voor de mensen naast je.

Nog even los van het feit dat er nog steeds geen draadloos internet op de meeste treinen aanwezig is, waardoor je niet eens je mail kunt checken op een normaal scherm.

Kosten

En dan die onzin over het kostenaspect. Als ik van Harderwijk naar Den Haag wil ben ik bij de NS voor een enkeltje tweedeklas zestien euro kwijt en dan laat ik de busreis naar en van het station nog maar even buiten beschouwing.

Met mijn auto verbruik ik zeseneenhalve liter diesel op dat zelfde traject en dat kost me bij de huidige prijs negen euro twintig. Iets meer dan de helft dus voor een eersteklas vervoermiddel dat me voor de deur afzet en zonder overstappen op winderige treinstations.

Nee, ondernemers die hun werknemers in de trein dwingen, pardon “aanzetten” om met de trein te reizen bereiken maar één ding. Een ex-werknemer. Zodra er namelijk een concurrent is die jouw werknemer een auto van de zaak aanbiedt, is hij weg. Dat geef ik je op een briefje.

File

Autorijden is namelijk veel prettiger. Je bent alleen in je eigen wereldje met je eigen muziek en je eigen temperatuur en –inderdaad- je eigen geur. Misschien sta je in de file, maar dat hindert niet. Te laat komen door een file is volledig geaccepteerd en zelfs een beetje stoer. Los daarvan, die mensen die met de trein willen rijden, doen dat toch wel. Daar is geen opdringerige campagne voor nodig…

Zo beredeneerd is het een wonder dat nog zevenhonderdduizend mensen regelmatig met de trein reizen. Als Sado Masochisme een kleur had, was het geel met blauw.

Robert Mekking is partner bij MVR & partners en overtuigd autorijder. Reageren? www.twitter.com/robertmekking.