Werken met lokale werknemers valt hier in het zuiden van China niet altijd mee. Zelfs een personeelsuitje is een culturele uitdaging.

Door Nuhi Bunyak

De bediende van de karaoke-tent zet achtenveertig blikjes lauw bier op de glimmende, zwarte tafel in het kamertje dat ruimte biedt aan tien personen. Het tafellaken-grote scherm aan de muur is nog wit en levenloos maar daar maakt Xiao Ye, een van de Chinese jongens die in mijn restaurant in de keuken werkt, snel een einde aan.

Hij neemt plaats achter de knoppen van de installatie, en even later schalt een Chinese variant op palingpop oorverdovend hard uit de speakers. Het scherm toont een in Mickey Mouse-achtige outfit gekleedde, dansende jongedame die haar best doet er ondanks de outfit sexy uit te zien.

Teams

In Nederland vond ik het bouwen van teams het leukste aspect van mijn werk en dat vind ik ook hier in China. Een personeelsuitje hoort daarbij. In Nederland ga je ergens op het platteland klootschieten of met zijn allen naar een Frans Bauer concert, hier ga je naar karaoke.

Iedereen gaat hier altijd naar karaoke wanneer er wat te vieren valt. Ik vind het het meest onbegrijpelijke verschil tussen Westerlingen en Aziaten. Wij Westerlingen snappen niet waarom Aziaten karaoke zo leuk vinden en Aziaten snappen er op hun beurt niets van waarom Westerlingen er niets mee hebben.

Mijn medewerkers vinden het dan ook wel aardig dat ik me over dat gevoel heen zet en we ons personeelsuitje vieren in een karaoke-tent.

Timide

In het begin is de sfeer timide. De aanwezigheid van de "lao ban" ofwel baas maakt dat er eerst een aantal blikjes bier doorheen moet voordat de eerste het aandurft om te zingen.

Die blikjes gaan er op de Chinese manier doorheen. Kleine glaasjes, volgeschonken zonder schuim en waarmee wordt geproost. Ik bied de eerste toast aan, de medewerker de tweede. Met tien medewerkers betekent dat twintig glaasjes voordat de avond goed en wel begonnen is. Maar goed dat het drie procent bier is.

Na een uur begint het op stoom te komen. Sigaretten vliegen heen en weer tussen de mannelijke medewerkers en mezelf. De glaasjes bier gaan in steeds hoger tempo rond en de microfoon ook. Ik vermaak me door te proberen mee te lezen met de karakters onderin het scherm. Aangezien er geen Engelstalige liedjes in de karaoke computer zitten, ontsnap ik aan zingen.

Lawaai

Twee uur roken, drinken en karakters lezen verder, proberend om gesprekjes te voeren met de medewerkers in het oorverdovende lawaai van de muziek, zegt Tian Tian, mijn vriendin en manager van het restaurant, dat het tijd wordt voor ons om te gaan.

"Ze kunnen zich met ons erbij niet zo laten gaan. Wij gaan nu en laten hun doorfeesten." "Niet zo vrij laten gaan?" vraag ik me af. Ik kijk om me heen en zie tien hossende Chinezen die inmiddels de voorraad blikjes bijna hebben uitgeput. Terwijl we naar buiten lopen vraag ik me af wat er de rest van de avond nog gaat gebeuren in dat kamertje.

Nuhi Bunyak is ondernemer en essayist in het zuiden van China. Zijn bedrijf South China Management Solutions participeert in de horeca en adviseert Chinese en Westerse ondernemingen. Hij is bereikbaar op nuhibunyak@gmail.com