In Westerse media lees je regelmatig dat de Chinese economie een flinke correctie te wachten staat.

Door Nuhi Bunyak

De vermeende onroerendgoedbubbel in de grote Chinese steden wordt daar meestal als belangrijke kandidaat-schuldige voor aangedragen, naast de verwachte terugval in export door de economische malheur in de VS en de EU.

Ik volg die ontwikkelingen natuurlijk op de voet omdat het grote gevolgen kan hebben voor mijn ondernemingen.

Spooksteden

Zo valt er bijvoorbeeld aardig wat te lezen over “spooksteden” in China. Nieuwbouwcomplexen, soms ter grootte van een stad, waar de dorre bladeren door de straten waaien en waar geen ziel rondloopt. Lees die stukken met Ennio Morricone op de achtergrond en het desolate beeld is compleet.

Ik heb echter met eigen ogen gezien dat zo'n “spookstad” - Chenggong in de zuidelijke provincie Yunnan - die anderhalf jaar geleden helemaal leegstond en aanleiding was voor een feature in The Financial Times over de onroerendgoedbubbel in China, inmiddels half gevuld is.

De verdergaande verstedelijking zorgt ervoor dat ze allemaal vol zullen raken, ook al duurt het soms even. Verder zie je nergens de gevraagde huurprijzen teruglopen. Sterker nog, voor Wang Tian Shu, mijn restaurant in Jinghong, is de jaarhuur net verdubbeld.

Consumptie

De export is op dit moment de voornaamste drijvende kracht in de Chinese economie. In de komende vijf-jarenrichtlijn wordt de koers echter verlegd naar binnenlandse consumptie. Een economisch begrip, dat tot leven komt wanneer je in het zuidwesten van China rondloopt en de gesprekken hoort tussen mensen.

Het gaat vooral over geld verdienen en uitgeven, over de eerstvolgende aankoop, over wat de verschillen zijn tussen produkten – met name auto's zijn wat dat laatste betreft populaire gespreksonderwerpen.

Het consumentisme, en daarmee de consumptie, groeit de komende jaren volgens mij nog veel sneller dan wij met zijn allen, de Chinese economen incluis, verwachten. Het zeer Chinese “mian zi”, oftewel je gezicht niet mogen verliezen, betekent dat het Amerikaanse gezegde “keeping up with the Jones's” hier nog veel sterker opgeld doet dan elders.

Dure wijnen

Alles wat bij kan dragen aan het laten zien van je welstand, doet het goed hier. Vakanties, merkprodukten zoals auto's, horloges, kleding en camera's, dure wijnen, ze zijn niet aan te slepen. Als het maar opvalt.

Het aanbieden van luxe produkten uit het Westen biedt mij dan ook kansen om uit te breiden in de dingen die ik doe. Een mooie compensatie voor de oplopende huur. Dat belang van “mian zi” betekent een enorme drijvende kracht achter die ontwikkeling naar meer binnenlandse consumptie. Meer gekocht hebben betekent immers nog meer moeten kopen om bij te blijven.

De onroerendgoedbubbel die wel eens een stuk minder “bubbelig” zou kunnen zijn dan wij denken en de steeds sneller groeiende Chinese consumptie vullen elkaar aan.

Kooplust

De gebieden buiten de oostkust en de grote steden zijn dermate snel aan het inlopen qua koopkracht en kooplust, dat de switch van export naar binnenlandse consumptie als belangrijkste drijvende kracht in de economie wel eens door de mensen daar gedragen zou kunnen gaan worden indien de groei aan de oostkust tegenvalt door wegvallende export.

Een switch die dus wel eens veel sneller zou kunnen verlopen dan de economische modellen voorspellen. En die een grote correctie wellicht verandert in een of meer kleinere. De Chinese economie zou in dat geval de kracht van haar heterogeniteit laten zien.

Nuhi Bunyak is ondernemer en essayist in het zuiden van China. Zijn bedrijf South China Management Solutions participeert in de horeca en adviseert Chinese en Westerse ondernemingen. Hij is bereikbaar op nuhibunyak@gmail.com