SIRE zendt regelmatig spotjes uit om het Nederlandse volk scherp te houden. Om ons bewust te maken van onze mate van asocialiteit, van onze neiging tot negeren wanneer het op zieke vrienden aankomt of de levenslange pijn die onze woorden achterlaten bij kinderen voor én na een scheiding.

Momenteel voert SIRE campagne tegen schreeuwende mensen langs de lijn van een sportveld. Een sportveld waar kinderen op spelen, welteverstaan.

In één van de filmpjes wordt een zakelijke dame in de context van haar werk constant onderbroken of overruled, waardoor de frustaties zó hoog oplopen dat zij in het weekend haar dochter tot op het bot vernedert vanaf de zijlijn.

Belangrijk spelen

Dat spelen, plezier hebben, keuzes durven maken, ontwikkelen is allemaal ontzettend belangrijk voor kinderen. De pijnlijke tegenstelling van het filmpje vind ik juist dat de móeder er blijkbaar de kans niet voor krijgt. Haar ideeën worden weggelachen, zij wordt gepasseerd en vooral niet gehoord.

Enkele kennissen van mij zouden zeggen: ‘dan moet ze maar harder worden. Zo werkt het nou eenmaal in deze wereld’.

Wie bepaalt nu die standaard? Juist. De schreeuwende, luidruchtige mensen. Die langs de lijn staan en brullen waar zij een mogelijkheid zien. Omdat brullen zo heerlijk is. Of, misschien wel waarschijnlijker, omdat er in een andere context weer iemand tegen hén brult.

Het schreeuwen wordt overstemd door brullen, en dat weer door schreeuwen, en… Het enige logische gevolg is een chaos. En een woest fluitende scheids als je boft. De wil om te spelen, leren, ontwikkelen verdwijnt vanzelf op het veld. Een kwestie van nóg harder schreeuwen, en het is gedaan. Weg spirit, weg inspiratie, weg werklust.

Spelen volgens Google

Bedrijven die aan hun standaard de mogelijkheid tot spelen toevoegen, zoals bijvoorbeeld Google, bewijzen dat hun strategie succesvol is met keiharde resultaten.

Volgens het 70-20-10 model werken medewerkers zeventig procent van de tijd aan de taken die bij hun functie horen, twintig procent van de tijd besteden zij aan het uitwerken van nieuwe ideeën die (bijna) direct aansluiten op de core business van Google en tien procent is voor “wacky ideas”, schijnbaar knotsgekke ideeën die misschien de moeite waard zijn.

De innovatie die voortkomt uit dit “spelen” zorgt voor succes voor de organisatie, tevredenheid bij de medewerkers (zij prijken elk jaar weer hoog in de lijst van “werkgever van het jaar”) en een constante aanvoer van nieuwe ideeën.

Door te stoppen met schreeuwen en ruimte te geven (en krijgen!) voor spelen, zou het spel wel eens ten goede kunnen veranderen. Wie speelt er mee?

Sanne Nuij van Arnhem is eigenaar van Plan T en geeft trainingen over leerstijlen, ontwikkeling en communicatie. Ook is zij ontwikkelaar van de training/ methodiek “Leuk! Veranderen”. Volg Sanne via twitter.com/SanneNvA