De pitbullbaas: lelijk grommen maar niet scoren

Niet elke manager is een lieverdje, laat staan een goede manager. Sommige managers proberen hun onzekerheid of onkunde te camoufleren door lelijk om zich heen te grommen en te blaffen, en lelijk van zich af te bijten.

Een duidelijk geval van een pitbullbaas. Jammer dat ‘pitbullen’ nou net niet de manier is om gezag en ontzag van je medewerkers te krijgen, en dus je organisatie én je winst gezamenlijk naar een hoger plan te tillen.

Héél lang geleden had ik zelf zo’n pitbullbaas. Hij zette het liefst (bij wijze van spreken) zijn scherpe tanden in het zachte dijbeenvlees van zijn medewerkers, die het aandurfden ook maar iets af te wijken van de strikt door hem bepaalde kantoorpaden.

Elk initiatief dat niet in zijn pitbullstraatje paste, werd genadeloos afgestraft. Het was dan ook een uitermate smal pitbullstraatje waar hij zich doorheen begaf, dankzij zijn hardnekkige oogkleppen die hem elk zicht op nieuwe, wellicht betere wegen belemmerden.

IJzeren hand

Hij regeerde met ijzeren hand vanuit zijn ivoren toren middenin in de kantoortuin. Met zijn grote pitbullneus snuffelde hij na kantoortijd sneaky rond in computers en bureaulades. Hij (over)heerste in een sfeer van wantrouwen, achterdocht en vooral een flinke dosis negativiteit.

Jammer alleen dat hij zo het tegenovergestelde bereikte. In plaats van het gezag, ontzag en die gemotiveerde medewerkers en bijbehorende hogere omzet waar hij vermoedelijk zo hard naar streefde, creëerde hij een sfeer waarin angst en demotivatie regeerden.

Sidderen

Hij kon zulke vileine e-mails sturen, dat het venijn dat eraf droop bijna de internetkabels deed smelten. De gedachte alleen al aan een van zijn sarcastische opmerkingen of beruchte woede-uitbarstingen zorgde ervoor dat geen van zijn werknemers het ook maar in zijn hoofd haalde een tegenwerping te maken of enige vorm van (opbouwende) kritiek te leveren.

Hij liet de sfeer en de temperatuur op kantoor regelmatig dalen naar een diep(vries)tepunt, waar zelfs ijsberen de koude rillingen van zouden krijgen.

Kantoorpikorde

Waarom hij zich zo gedroeg? Ik vermoed zelf (achteraf) dat hij zo deed bij gebrek aan echt leiderschap en natuurlijk evenwicht, en te kampen had met een flinke dosis onzekerheid die hij zo probeerde te camoufleren. Een kwestie van zelf op je eigen denkbeeldige strepen gaan staan bij gebrek aan echte strepen in de kantoorpikorde. Jammer. Heel jammer.

Hij zorgde er namelijk met zijn negatieve gedrag hoogst persoonlijk voor, dat alle eens zo gemotiveerde en enthousiaste medewerkers vleugellam werden. Om na enige tijd moedeloos en uitgeblust naar een andere, wél positieve werkomgeving te fladderen. Waar ze wel werden gewaardeerd en alle ruimte kregen om hun vleugels uit te slaan.

Daar konden ze eindelijk hun talenten verder ontvouwen ten bate van een nieuwe werkgever die wel snapt hoe het letterlijk werkt met medewerkers. En dat gold ook voor mij.

Punt gemist

Een paar weken geleden kwam ik deze pitbullbaas tot mijn grote verrassing weer tegen tijdens een netwerkbijeenkomst. Ouder, kaler, dikker… Maar helaas nog niet veel wijzer geworden, laat staan veranderd.

Ik ben op hem afgestapt om hem te bedanken en vertelde dat ik zo veel van hem had geleerd. Hij glunderde trots, maar ik geloof niet dat hij helemaal begreep welke les ik precies van hem had geleerd.

Wijze les

Bij de concurrent kwam mijn kennis en ervaring namelijk wel tot volle bloei in een tot dan toe ongekende sfeer van positiviteit, waardering en enthousiasme. Ik heb er nog jarenlang met veel plezier gewerkt en een bijdrage kunnen leveren aan het succes van dat bedrijf.

Want zo werkt het met werknemers: geef ze waardering, vertrouwen en vrijheid. Niet alleen zij, maar ook jouw organisatie zal ervan profiteren. Een wijze les die ik in ieder geval van mijn pitbullbaas van ooit heb geleerd…

Ilse de Boer is eigenaar van IDB Communicatie en freelance hoofdredacteur van Nail Design Magazine. Uiteraard is zij ook op Twitter te volgen.

Tip de redactie