Compassie in tijden van nood

Compassie vind ik een mooi woord en een belangrijk woord. Maar als het gaat om de rollen in het bedrijfsleven vind ik ook dat de compassie bij veel mensen eruit is. Althans zo lijkt het en toch geloof ik dat eigenlijk ook weer niet!

Compassie is iets wat ieder mens, mits er niets mis is met je, in zich heeft. De een wat meer en de ander wat minder, maar compassie is menselijk. Echter, als ik sommige managers bezig zie, dan lijken ze eerder geconditioneerd dan dat ze op de juiste momenten compassie tonen. Of wellicht moet ik zeggen … durven tonen.

Ik moest hieraan denken toen ik Mark Rutte in Alphen aan den Rijn zag tijdens een bijeenkomst voor de mensen die hun medeleven wilde tonen. Mensen die heel bewust deelnemen, omdat ze iets willen doen en zo’n tocht kan dan een middel zijn om je gevoel voor de doden en gewonden uit te spreken.

Hoewel de tochten te pas en te onpas in gang gezet worden, steek je daar hoe dan ook degene die het kunnen gebruiken een hart mee onder de riem.

Beschermende arm

Dan kan het wel zo zijn dat - als het je tijd is - je ook gaat, maar het is hoe dan ook een verdrietig moment. Wat beter dan de burgervader die een grote troostende en wellicht beschermende arm om je heen slaat. Nou misschien de eerste minister van ons land.

Goed dat Mark Rutte meteen op kwam draven en teken van mededogen, compassie liet zien. Maar toch … Mark is niet de grote vader die mensen in een dergelijke periode kunnen gebruiken. Is hij te jong, is hij te afstandelijk, is hij … vul het zelf maar in.

Mark moet nog groeien in zijn rol, want een warm gevoel kreeg ik niet toen ik hem op televisie zag optreden. En dan hoor ik niet eens tot de groep die het het hardste nodig heeft.

Houding

Zijn houding maakt het hem niet gemakkelijker, want hij is lang en slank en waar blijf je dan met je handen? Een beetje voor je en dan weer langs je lichaam. Je kijkt de mensen aan, maar ook weer niet, althans niet echt en je woorden zijn prima, maar het gevoel wordt gemist.

Hoewel het ongetwijfeld met de beste intentie gedaan is, kan Mark in deze rol nog wel wat ondersteuning gebruiken als baas van dit land.

Toch typeert Mark menig manager, alleen verwacht ik dat hij voldoende in zijn mars heeft om te groeien in zijn rol en menig manager niet. Want als manager moet je rationeel kunnen handelen en vooral niet te veel emotie tonen.

Maar is dat zo? Natuurlijk moet je niet gaan lopen grienen als je net een reorganisatieplan met een aantal exittrajecten hebt gedeponeerd, want dit is een zakelijke beslissing. Maar wel een beslissing waar ook een menselijke kant aan zit en daar mag je niet aan voorbij gaan.

Balans

Dat wil dus zeggen dat je best je gevoel zo nu en dan mag tonen en daarmee hoef je helemaal niet van het oorspronkelijke pad af te wijken. De balans, de balans in het leven en de balans in zaken is van belang om een functionaris te zijn die excelleert.

Als je niet in balans bent, zal je nooit excelleren. Ik ben benieuwd hoe de balans uitslaat als deze managers de spiegels echt voor zich houden en eerlijk zijn … in ieder geval naar zichzelf. Want dat laatste is de volgende stap richting excelleren.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn eigenaar van Janus Kizuna en oprichters van Stichting Legatio. Zij herstructureren bedrijven en bieden persoonlijke begeleiding aan ondernemers en particulieren. De organisaties zijn ook terug te vinden op Twitter.

Tip de redactie