Sinds een tijdje durf ik mijzelf best een soort van Brabander te noemen. Ondanks het feit dat ik in de Randstad geboren en getogen ben, geniet ik sinds vijf jaar van het Brabantse leven, en spreek zelfs een aardig woordje Bredaas.

Niet dat ik een hele training kan geven in dialect, maar toch houd ik mezelf voor dat ik een eind kom.

U begrijpt: ook ik vier, als echte integrant, carnaval. En ik vermaak me kostelijk. Sterker nog: ik doe zelfs záken.

Ik ben mij er van bewust dat een groot deel van de lezers nu minstens één wenkbrauw optrekt en misschien zelfs “tsk” of een sarcastisch “ja hoor” ten gehore brengt. Ook ik was zo iemand. Want zaken doen, dat gaat toch niet samen met gekleurde pruiken, gekke outfits en meters bier?

Gunfactor

Wél volgens mijn Alaaf Business Model. Het is gestoeld op drie pijlers; netwerken, zelfverzekerdheid en gunfactor.

Alaaf is naar alle waarschijnlijkheid een verbastering van het woord “elf”, wat een belangrijk getal is binnen de carnavalstraditie.

Er is een Raad van Elf bijvoorbeeld: een groep mannen die Prins Carnaval bijstaan met raad en daad. En deze elf heren (ja feministen, dat zijn áltijd heren) hebben vaak een belangrijke functie binnen het bedrijfsleven.

Zij genieten aanzien en status. Met Prins Carnaval als invloedrijk hoofd van de organisatie. Voor ondernemers een absolute businesskans: haak in bij de Raad van Elf en breid je netwerk uit met mínstens elf interessante contacten.

Zelfverzekerdheid

Nog steeds verbaas ik mij over de zelfverzekerdheid die Brabanders uitstralen wanneer zij er, laten we eerlijk zijn, nogal vreemd uitzien.

Zo woonde ik zaterdag een live optreden bij van een man die hits zingt over onderwerpen als broeken met zakken aan de zijkant en shoarmatenten. Geniaal. Met een kleurrijke outfit kreeg hij een grote zaal aan het meezingen. Knap, maar ook interessant. Want deze man blijkt een succesvol advocaat te zijn.

Burgemeester

De burgemeester spreekt vanaf het bordes de stad toe met een carnavalsoutfit en een biertje in zijn hand, en blaast wel eens een nootje mee met een dweilband.

Een groep artsen loopt met een rijdend bed door het centrum, verkleed als… arts. Niet heel origineel, maar wel zo efficiënt. Een gekke bril of hazentanden is de enige investering die deze outfit behoeft.

Om ze gek te durven doen, dien je zelfverzekerd te zijn. Verkleedkleding en “zot gedrag” doen niet af aan een image, nee, het draagt bij! “Wie goed is, durft gek te zijn”. Het kan zo op een tegeltje.

Gunfactor

Het schijnt dat, door een belangrijke rol in te nemen in de carnavalsorganisatie, het succes van een eventuele eigen onderneming toeneemt. En ik geloof het. Dat heeft iets te maken met gunfactor, denk ik.

Toen ik via de vaak gestelde vraag “wa bende gij” (als wat ben jij verkleed, red.) in gesprek kwam met een dame in een konijnenpak, bleek zij ná carnaval een communicatietraining te willen inzetten binnen het bedrijf waar zij manager is. Na twee biertjes en een polonaise was de deal rond. Visitekaartjes uitwisselen en doorhossen.

Conclusie

Door gek te doen, stel je je kwetsbaar op. En we weten, door de ontwikkeling van online fora, open source programma’s en de Sociale Media, dat het belangrijk is je kwetsbaar op te stellen en kennis te delen.

Carnaval is dus een kans voor ondernemend Nederland. Netwerkworkshops in overvloed, maar niet één die zich specialiseert in carnavalsnetwerken.

Daar ga ik eens even over nadenken, en spreek mijn 30.000 nieuwe potentiële relaties aan tijdens de Grote Optocht. Wie weet welke kansen er voor mij liggen…

Alaaf!

Sanne Nuij van Arnhem is eigenaar van Plan T en geeft trainingen over leerstijlen, ontwikkeling en communicatie. Ook is zij ontwikkelaar van de training/ methodiek “Leuk! Veranderen”. Volg Sanne via twitter.com/SanneNvA