In 2011 ben ik met een compagnon een nieuwe onderneming gestart. De komende weken zal ik schrijven over onze ervaringen. In dit zesde en laatste deel: even slikken en weer doorgaan.

Toen ik als ZZP-er mijn zaakjes op orde moest brengen, koste dat hoogstens een beetje tijd en dito moeite. Daarna ging ik vrolijk verder met werken. Nu ik er niet meer alleen voorsta zou dat zelfs nog makkelijker moeten gaan. Dacht ik. Maar wie mijn blogs volgt, heeft wel gemerkt dat dat niet zo is.

De aandacht die je besteedt aan het opzetten van een heuse organisatie met personeel stijgt veel meer dan evenredig. Ineens kan ik me voorstellen dat veel starters het voor gezien houden wanneer ze zich realiseren wat een homp aan administratieve lasten er bij het ondernemen horen.

Ik realiseer me nu ook waarom ‘echte’ ondernemers altijd een beetje moesten lachen als ik mezelf destijds ondernemer noemde. “Wacht maar tot je gaat groeien...”, klonk het dan.

Moedeloos

En inderdaad. Het is erg hard aanpoten en het resultaat stemt somber. En de afgelopen twee weken is het simpelweg om moedeloos van te worden. Of het nou gaat om een verzekering, of een bankrekening. Alles gaat veel lastiger dan toen ik ZZP-er was.

Dubbele handtekeningen, regiokantoren die niet met elkaar praten en onafhankelijke offertes sturen en zelfs een verzekeraar die na weken van correspondentie simpelweg weigerde om een offerte uit te brengen. “Uw situatie wijkt zo af van de normale gang van zaken, dat wordt erg duur.”

De belastingdienst heeft ook besloten om hun slogan aan te passen naar:”Leuker kunnen we het niet maken en makkelijker willen we het niet maken.” Zij teisteren ons met blauwe enveloppen waaruit blijkt dat men in Apeldoorn de weg volslagen kwijt is.

Het idee dat je in de eerste maand van je bestaan nog niet actief bezig bent met je bedrijf en dat omzet, medewerkers en winst nog niet van toepassing zijn, is eenvoudigweg een brug te ver. Over de telecombrache wil ik het niet meer hebben, die wonden zijn nog te vers.

Inspiratie

Kortom, ik kan veilig stellen dat we zes weken na de start van onze toko even in een dipje zitten. Een rotgevoel en een constant energielek, terwijl de zaken gewoon doorgaan en je dag na dag het beste voor je opdrachtgevers wil.

En wat moet je dan doen om niet bij de pakken neer te gaan zitten? Inspiratie zoeken. Wij kiezen ervoor om te gaan praten met andere bedrijven die al verder zijn dan wij. Zo hebben we de afgelopen periode met diverse succesvolle ondernemers in ons segment gesproken en hebben we geluisterd naar de manier waarop zij de hobbels in de weg hebben genomen. Dat inspireert enorm.

Gelukkig blijkt uit die verhalen ook dat we in een tijdelijke dip zitten. Het hoort erbij en de enige manier om eruit te komen is simpelweg: doorzetten.

Even slikken en weer doorgaan

Het loslaten van het ZZP-schap en het opzetten van een nieuwe organisatie is geen sinecure. Daar waar je als ZZP-er vaak zaken regelt als natuurlijk persoon, moet je voor een bedrijf met personeel door een bizarre kafkaëske regelbrei heen.

Wij zitten er middenin en het einde van de tunnel is nog niet in zicht. Toch ploeteren we voort in de overtuiging dat we daar snel doorheen komen. Ondertussen peppen we onszelf op door met inspirerende ondernemers te praten en dat voelt goed. Elke keer als we een dergelijk gesprek hebben gehad, komen we daar weer met voldoende energie uit om de volgende stap te nemen. Even slikken en weer doorgaan.

En terwijl ik dit aan het schrijven ben, realiseer ik me dat we eigenlijk best al wel een hoop voor elkaar hebben en dat het misschien wel fijner is om ons daarop te concentreren. Ik heb er ons businessplan nog even op nageslagen en raad eens? Falen stond niet genoemd als optie. We maken er gewoon een succes van!

Robert Mekking is vanaf 1 januari Partner bij MVR & partners. Reageren? www.twitter.com/robertmekking.