De afgelopen vijf dagen bevond ik mij in het hysterische kerstwalhalla dat Londen heet. Puur voor recreatieve doeleinden, maar dat neemt niet weg dat ik vol inspiratie terugkwam.

Wat exorbitant ontbijten, glinsterende etalages en zangkoren voor een mens kunnen doen, is ongelofelijk. Het meest geïnspireerd raakte ik echter door de shows die ik zag.

Op vrijdag heb ik de grootste en misschien wel meest bekende musical van Londen gezien. Toen ik kaarten aanschafte, merkte ik dat de plaatsen die ik graag wilde, namelijk vooraan, goedkoper waren dan de plaatsen twee rijen erachter. Boffen, dacht ik nog.

Toen ik echter op zaterdag kaarten ging kopen voor een andere show, bleken de “front row seats” wéér goedkoper dan andere kaarten!

Knipogen en grimassen

Tijdens beide shows zag ik de acteurs en dansers van zéér dichtbij. Ik zag wanneer zij éxtra genoten, ik zag het wanneer zij een grapje uithaalden met een collega en ik zag dat zij knipoogden naar een kind op de eerste rij, dat lichtelijk bang werd van de slechterik uit de musical.

Het feit dat ik kon zien wanneer iets niet vlekkeloos verliep én de registratie van extra toevoegingen die niet geregisseerd konden zijn, maakten dat ik extra onder de indruk was van de uitvoerend artiesten.

Wat een professionaliteit! Wat een flexibiliteit! En wat ontzettend dapper dat zij, voor een zaal gevuld met minstens 200 mensen, hun hele ziel en zaligheid durven te presenteren.

Goedkoop?

Juist dát, het gegeven dat de emoties van de spelers, de constructie van het decor en een deel van de dirigent en zijn orkest te zien waren, zorgde ervoor dat de kaarten goedkoper waren, vertelde de mevrouw achter het kaartjesloket.

Begrijpelijk: veel mensen willen tijdens een theaterbezoek graag ondergedompeld worden in de illusie van een andere wereld, welke gedaante deze wereld ook heeft.

Ik merkte, terwijl ik dus op die eerste rij zat, dat ik genoot van de processen die achter deze beleving schuilgingen.

Trainers/ artiesten

Regelmatig heb ik trainingen bijgewoond waar de trainer gráág een illusie wilde hooghouden. Deze illusie had meestal als kern dat de trainer alwetend was, op elke situatie een passend antwoord had en, als kroon op het werk, échte emoties niet zichtbaar waren.

Hoe je het als trainer ook wendt of keert; je kan niet álles weten. Wat zorgt dat je professioneel overkomt, is dat je passie hebt voor je werk, dat je flexibel bent en iedereen het gevoel kan geven dat ze iets nieuws leren, waardoor ze dat dan ook echt doen.

Wat ik, als trainer, geleerd heb in Londen? Zorg dat alles trainees (gevoelsmatig) op de eerste rij zitten, dan krijgen zij het meeste waar voor hun geld!

Sanne Nuij van Arnhem is directeur/eigenaar van Plan T, een adviesbureau voor verandermanagement. Plan T biedt ook trainingen op het gebied van creativiteit en communicatie voor bedrijven én particulieren. Sanne is te volgen op twitter.com/SanneNvA