Volgens Vrij Nederland-columniste Elma Drayer wil de Nederlandse vrouw niet deugen met haar parttime baantje en bijbehorende ambities.

Ze klaagt, zeurt, doet hysterisch over het moederschap en vindt zichzelf een verfijnder wezen: als vrouwen het voor het zeggen hadden gehad, dan was de kredietcrisis nooit uitgebroken. In haar boek Verwende Prinsesjes ontrafelt ze een aantal sprookjes waarin Nederlandse vrouwen collectief geloven.

De kritiek van Drayer richt zich vooral op de 3 miljoen vrouwen die niet economisch zelfstandig zijn. Die een uitkering hebben, in de bijstand zitten, hun man het werk laten doen, die de samenleving met andere woorden veel geld kosten.

Gewerkt moet er worden want pas als je economisch zelfstandig bent tel je mee. De emancipatie heeft vrouwen tenslotte veel mogelijkheden gebracht dus wat doe je als vrouw nog thuis.

Lacherig

Geregeld duiken er columns of boeken op waarin Nederlandse vrouwen worden weggezet als lui en verwend. Er wordt lacherig gedaan over de behoefte van veel vrouwen aan ‘leuk’ werk en de mogelijkheid zich te ontplooien. Maar kan iemand mij uitleggen wat daar mis mee is?

Wie heeft bedacht dat carrière maken synoniem is met een stijging op de hiërarchische ladder is en wie heeft bedacht dat het succes daarin afgemeten wordt aan het aantal uren dat je maakt of het geld dat je verdient?

Vrouwen zijn thuis even ambitieus als op het werk. Dat wringt. Meer dan mannen richten vrouwen zich in hun persoonlijke en professionele ontwikkeling op horizontale groei en inhoud, mannen meer op verticale groei en profilering.

Dat vrouwen graag ‘leuk’ werk willen met de mogelijkheid om zich te ontplooien is dus niet verwend of lui maar een andere behoefte dan de ‘mannelijke’ norm die we al heel lang kennen. Waarom hebben we het nooit over ‘verwende prinsjes’ als we kijken naar die mannen die ’s ochtends vluchten voor hun verantwoordelijkheden thuis en zich helemaal kunnen richten op hun carrière buitenshuis.

Gelijkheidsideaal

We zijn teveel in het gelijkheidsideaal gaan geloven: gelijke rechten en plichten voor mannen en vrouwen. Maar mannen en vrouwen zijn helemaal niet hetzelfde en willen ook helemaal niet hetzelfde in het leven. Op het schoolplein is het mooiste meisje het populairst, terwijl bij jongetjes het sterkste jongetje de baas is.

Ik geloof in twee seksen die elkaar aanvullen. Vrouwen hebben niet voor niets borsten en een baarmoeder, mannen zijn niet voor niets fysiek sterker. Sekseverschillen kunnen ook heel nuttig zijn. Dit klinkt heel traditioneel, maar is het misschien niet zo dat in eeuwenoude rolpatronen iets van waarheid schuilt?

Armoedegrens

Daarmee is niet gezegd dat economische zelfstandigheid voor vrouwen niet belangrijk is. Integendeel, met Drayer deel ik de zorg voor de grote groep vrouwen die zich rond de armoedegrens bevindt.

Maar in plaats van vrouwen een schuldgevoel aan te praten of belachelijk te maken, geloof ik meer in het ijveren voor een flexibele arbeidsmarkt die vrouwen de ruimte biedt zorg en werk te combineren op een manier die hen beter past.

En daarnaast de vrouwen zelf bewust te maken van hun mogelijkheden en hen te stimuleren tot het leveren van een (betaalde) bijdrage door de consequenties te laten zien van hun keuzes als ze dat niet doen.

Anja Beerepoot is eigenaar van FemaleFactor, het podium voor de 360 graden vrouw. FemaleFactor organiseert door het hele land events die aansluiten bij de moods & minds van vrouwen. FemaleFactor is ook te vinden op LinkedIn.