Ik kan mezelf niet als echt naïef bestempelen, maar zodra ik onderdeel uitmaak van het gemotoriseerde verkeer, word ik plotseling een tikkeltje naïef.

Maar misschien is het ook wel een stukje spot om mensen als opgefokte idioten in de auto te zien, terwijl ze er helemaal niets mee opschieten.

Ik loop het pand uit en ga op weg naar mijn auto. De mensen die ik op mijn weg naar de auto tegenkom zijn quasi uitgelaten. Quasi want hun verbale en non verbale gedrag zijn niet congruent en ze lopen met ferme passen richting hun vierwielig vervoermiddel, om vervolgens de koffer, laptoptas of handtas op de achterbank te gooien.

Verhit

Zodra de plaats achter het stuur is ingenomen wordt de motor gestart en na wat druk heen en weer steken van de auto rijdt men uiteindelijk weg. Ze lijken al verhit als ze de parkeerplaats afrijden, want die auto voor hen stond wel erg dicht geparkeerd.

Ik kan het gevloek van de lippen lezen. Alsof de man of vrouw voor hen zoveel ruimte had. Alle auto’s lijken tezamen immers meer op een partij palingen in een emmer snot. De medewerker is al blij als hij op zo’n autokerkhof naast het torenhoge zakelijk crematorium zijn auto kwijt kan.

Ik bereik niet veel later mijn auto en neem de tijd om alles in de auto een plek te geven, ik ga immers weer de file in en heb toch alle tijd. Als ik de radio heb aangezet en de navigatie heb ingesteld, verlaat ik met veel genoegen de parkeerplaats.

Enkele minuten later sta ik bij het stoplicht naast een van de verhitte mensen. Ik schiet in de lach, want een drukpratende man – ik mag hopen in zijn mobiele telefoon – kijkt ongeduldig tot het rode stoplicht in groen veranderd en een andere man zit licht geïrriteerd op zijn stuur te tikken. Even denk ik nog dat hij muziek in zit auto aan heeft gezet, maar zijn gezicht verraadt zijn toestand.

Wegversmalling

Als het licht op groen springt, geeft de automobilist gas alsof zijn leven er vanaf hangt. En enkele honderden meters verder snap ik waarom, een wegversmalling. De man is vast bang dat ik hem er niet tussen zal laten. Tja, Nederlanders zijn niet de beste ritsers, maar zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten.

De snelweg is in zicht en hij is zegge en schrijve een drietal auto’s voor mij als we de snelweg bereiken. Mijn verbazing wordt groter als ik de man de file in zie gaan, vrij agressief naar de meest linkse baan opschuift om vervolgens weer rechts te gaan inhalen.

Ik geloof dat ik geobsedeerd raak door deze gefrustreerde man die waarschijnlijk bang is dat moeders de pierpers niet meer op tafel heeft staan als hij thuiskomt, want hij haalt links en rechts in maar per saldo blijft hij niet meer dan een auto of vijf à zes voor mij.

Vinex

Dan zie ik de Utrechtse vinexlocaties opdoemen en bedenk me dat die man met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid hier de afslag neemt om nog even stevig de locale toerit-file richting de vinexlocatie te trotseren. Om tenslotte verhit binnen een minuut of tien zijn auto op de oprit te kunnen parkeren. Ik schat in dat de man een aardige tweekapper heeft en 2,1 kinderen … met een hond.

Als ik relaxed doorrij, want ik moet nog een stevig aantal kilometers verder, denk ik dat er met het hele plaatje niets mis is, behalve de frustratie van de file … of het feit dat er nog geen akkoord is voor een nieuwe lease-auto … of zijn functie en het ontbreken van doorgroei … of zijn terroriserende leidinggevende … of vul maar is.

De gejaagdheid van de man die verhit thuiskomt, komt ergens vandaan en dat is dan weer niet goed. Ik haal nog een keer diep adem, zet de radio nog een beetje harder en vervolg mijn weg.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn eigenaar van Janus Kizuna en oprichters van Stichting Legatio. Zij herstructureren bedrijven en bieden persoonlijke begeleiding aan ondernemers en particulieren. De organisaties zijn ook terug te vinden op Twitter.