Ambitieuze vrouwen

Het glazen plafond, succesvolle vrouwen in het zakenleven die pushen en feministes van het eerste uur die het er bij Rutte nog maar eens inwrijven. Kortom … “Rutte vormt een mannenkabinet en dat is niet meer van deze tijd”. Maar is dat wel zo?

Met vrouwen die ambitieus zijn is niets mis, sterker nog, enkele jaren geleden kon ik me er redelijk in herkennen. Ik deed mee aan het driedelige grijs en verruilde alleen de pantalon voor een rok, maar inmiddels heb ik mijn mening ook wat genuanceerd. Want ik vraag me met recht af, willen die vrouwen wel die topposities?

Om het maar bij de politiek te houden, drie potentiële vrouwelijke kandidaten die geschikt waren en stilzwijgend naar voren geschoven werden om de fractie van het CDA te gaan leiden, hebben bedankt. En dat zegt toch wel iets.

Vrouwen

Rutte heeft maar drie van de twaalf ministers van de vrouwelijke sekse en dat vindt “men” te weinig. Maar wie is “men” dan wel? Relatief weinig mannen doen er hun mond over open, veilig roepen dat het er wellicht meer hadden kunnen zijn, maar Rutte voor ervaring is gegaan en daar zijn in politiek Den Haag, meer van de mannelijke sekse van. Logisch en helemaal mee eens en je kunt het er eigenlijk niet, niet mee eens zijn.

Maar de roepende in de woestijn zijn de vrouwen die gestreden hebben voor de vrouwenrechten, zoals een Ciska Dresselhuys, of een bewonderenswaardige Neelie Kroes. Maar toch wel vrouwen die zelf al op leeftijd zijn. En daar zit hem volgens mij nu net de crux.

Vakvrouw

De vrouwen die er voor gestreden hebben, zijn nog steeds strijdvaardig en de ambitie is bij een Kroes nog steeds hoog. Prima, een vakvrouw die ook door schade en schande wijs geworden is. Als minister was het immers niet de sterkste, maar in Brussel maakt ze dat meer dan goed.

Dresselhuys die haar levenswerk, Opzij, er zowat aan opgedragen heeft, klimt weer op de barricade en meldt dat een relatief jonge vent als Rutte beter zou moeten weten.

Positieve discriminatie

Dat weet ik zo net nog niet, want uit interviews met jonge vrouwen op drie universiteiten blijkt, dat deze vrouwen eigenlijk eenzelfde mening zijn toegedaan en dat is dat de beste man óf vrouw op die stoel moet zitten. Ja, het zou wel prettig zijn als het een reële afspiegeling van de maatschappij zou zijn, maar nee, geen positieve discriminatie.

Dit kabinet heeft een wankele basis en dan zijn doorgewinterde politici een must. En dit uit de mond van die jonge vrouwen die nog door het glazen plafond moeten breken en zelf enig moment op dat spreekgestoelte moeten staan of Zalm als baas van ABN AMRO een schop onder zijn achterste moeten geven en zelf die luxueuze zetel in moeten nemen.

Zijn die vrouwen wel zo ambitieus en moeten ze zo nodig? Het zit hem volgens mij in het woord “moeten”, want wie moet wat van wie? De dames op leeftijd die voor ons gestreden hebben of de mannen die zo graag in een goed blaadje komen.

Toegevoegde waarde

Hoewel ik absoluut van mening ben dat een vrouw een toegevoegde waarde in een mannenwereld kan hebben, vind ik ook dat wat we het aan die vrouwen zelf over moeten laten. Ik hoef mezelf maar na te gaan om te weten dat als ik iets bereikt heb, ik weer verder ga.

Ik heb samen met mijn compagnon een bedrijf waar we ondernemers, veelal mannelijk, begeleiden met hun bedrijf en als leider. Ik heb geen bevestiging van buitenaf nodig dat ik goed ben in wat ik doe en ik denk zomaar dat veel vrouwen dit ook van zichzelf weten. Het dus ook niet “bekroond” hoeven zien met een post in een hoge ambt.

Veel meer mannen hebben wel die ambitie, wat ook prima is, en dat maakt de samenwerking tussen mannen en vrouwen ook zo interessant.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn eigenaar van Janus Kizuna en oprichters van Stichting Legatio. Zij herstructureren bedrijven en bieden persoonlijke begeleiding aan ondernemers en particulieren. De organisaties zijn ook terug te vinden op Twitter.

NUwerk

Tip de redactie