Een landelijk net van trajectcontrole kan een belangrijke bijdrage leveren aan de vermindering van het aantal verkeersslachtoffers.

Door Piet Lagerweij | Logica

Regelmatig hoor ik mensen hun beklag doen over het feit dat ze een kleine boete hebben moeten incasseren voor een snelheidsovertreding.

Vaak betreft dat een overtreding die is vastgesteld met trajectcontrole. “Had je dan liever een grote boete gehad?” vraag ik dan wel eens, maar dat blijkt toch niet het geval. Wat hen steekt is dat je in Nederland blijkbaar niet eens een paar kilometer te hard mag rijden.

Rekbaar

Nou is die paar kilometer te hard een rekbaar begrip. Voordat je een prent krijgt moeten het er minimaal acht zijn. Daar komt nog bovenop dat trajectcontrole de gemiddelde snelheid meet, dus heb je meestal op momenten zelfs nog harder gereden.

Trajectcontrole kan rekenen op relatief veel begrip vanuit de samenleving. Zeker in vergelijking met de flitspalen en mobiele controles, waar een kortstondige acceleratie je duur kan komen te staan. Trajectcontrole levert tenslotte een bijdrage aan de verkeersveiligheid.

Bij veel verkeersongelukken is snelheid een belangrijke factor. Soms is het de oorzaak, maar bijna altijd bepaalt het de ernst van het letsel. Nederland kent nog altijd meer verkeersslachtoffers dan slachtoffers van geweldsmisdrijven. Dat geeft toch wel iets meer inhoud aan het begrip verkeerscriminaliteit. Te hard rijden wordt hier nog altijd te veel geassocieerd met stoer gedrag.

Gedragsbeïnvloeding

Trajectcontrole is dan ook bijzonder effectief als het gaat om gedragsbeïnvloeding. Nergens houden automobilisten zich zo stipt aan de snelheidslimiet als op de 80 km wegvakken rond de grote steden.

Zo bezien is het eigenlijk jammer dat er maar zo weinig trajectcontrole is. Ik pleit er voor om trajectcontrole gericht uit te breiden. Juist op die wegvakken waar te hard rijden direct een verhoogd ongevalsrisico met zich meebrengt. Denk bijvoorbeeld aan smalle rijstroken, spitsstroken, tunnels en tweebaanswegen.

Overigens is er geen enkele belemmering om trajectcontrole op tweebaanswegen toe te passen, eenvoudig door flitspalen onderling te koppelen. Op termijn zouden we toe moeten naar een landelijk net van trajectcontrole.

Tunnels

Bij het toepassen van trajectcontrole in tunnels lopen we ook tegen een ander interessant fenomeen aan. De nieuwe Wet Tunnelveiligheid heeft de eisen die aan tunnels worden gesteld zo aangescherpt dat het bijna een wonder mag heten dat er nog nieuwe tunnels worden geopend. De moeizame openstelling van de tunnels in de A73 ligt nog vers in ons geheugen.

Wat nou zo jammer is, is dat de nieuwe tunnelveiligheid vooral focust op symptoombestrijding: een goede ongevalsafwikkeling. Zou het niet beter zijn de oorzaak aan te pakken en meer te doen aan ongevalspreventie: het aanpakken van onveilig rijgedrag? En wat is er dan effectiever dan snelheidsregulering door trajectcontrole?

Grenzen

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik houd er wel van de grenzen van het toelaatbare op te zoeken, een paar kilometer boven de maximumsnelheid.

Op zulke momenten erger ik mij dood aan de verkeerscriminelen die mij achterop rijden en mij seinend van de linkerrijstrook proberen te verdrijven. Wat mij betreft maakt een landelijk net van trajectcontrole een eind aan dergelijk gedrag.

Piet Lagerweij is Business Consultant Mobility bij Logica Business Consulting