Als je wilt werken, zou je eigenlijk alleen moeten zijn. Als er iemand in de buurt is, zal die ander de neiging hebben om je te storen. Het is een soort van wetmatigheid. En omdat het productiviteit vreet is het devies: wil je werken? Mijd je collega's als de pest!

Het idee is niet nieuw. Sterker: eigenlijk is het een uitgekauwd thema. Toch is het belangrijk genoeg om te blijven herhalen. Ik las er het eerst over op het blog van Joel Spolsky in 2002 toen hij schreef dat al zijn programmeurs een eigen kamer kregen, omdat ze anders geneigd waren anderen continu eenvoudige vragen te stellen.

Hij zag twee belangrijke voordelen: de mannen en vrouwen leerden zelf hun vragen te beantwoorden en de ander kon ongestoord in de productieve "zone" blijven. Win-win, zo vond hij.

Ik was destijds een programmeur en was het volkomen met hem eens, als je een complexe bug probeert op te lossen heb je zeker een uur aan ongestoorde productiviteit nodig om de oorzaak-gevolg boom te bevatten, laat staan het probleem op te lossen. Als iemand je dan met een relatief onbenullige vraag uit je concentratie komt halen, kun je van voor af aan beginnen. En dat leidt tot vertraging en als je niet oppast, een zoveelste uit de hand gelopen IT project.

Een baas die niet gelooft in thuiswerken

Ik hoorde onlangs weer in het nieuws iemand vertellen dat collega's -en dan met name managers- verwoestend zijn voor de productiviteit, waardoor veel professionals uiteindelijk 's avonds en in het weekend aan de slag moeten om het werk af te krijgen waarvoor ze worden betaald.

Als je dan een baas hebt die niet gelooft in thuiswerken, ben je zuur. Die overuren worden namelijk niet uitbetaald, aangezien je geacht wordt het werk tijdens kantooruren af te krijgen. Waarom dan een kantoortuin en geen werkplekken waar iemand in alle rust kan werken? Desgevraagd zal zo'n baas vaak een verhaal ophangen over de sociale cohesie van de organisatie en de uiteindelijke dooddoener: kennisdeling in de lerende organisatie.

Hoewel inmiddels door veel arbeidsdeskundigen geconcludeerd is dat kantoortuinen niet bijzonder bijdragen tot productiviteit en kennisdeling. Daarnaast weet iedere kantoormedewerker dat een koffiecorner en/of een rookruimte meer dan genoeg gelegenheid biedt voor de sociale cohesie. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben.

"Stoort elkander!"

Toch zie je in de praktijk nog vaak dat de kantoorruimte is ingericht op deze achterhaalde begrippen. Dit betekent in de praktijk vaak dat er een open ruimte beschikbaar is, waar werktafels in groepen van vier staan opgesteld voorzien van elektriciteit, een netwerkaansluiting en een dertien-in-een-dozijn bureaustoel.

De enige beschikbare kamers zijn bedoeld voor vergaderingen, goed beschouwd het georganiseerd storen van elkaar. Schotten tussen de werkplekken zijn of te duur, of worden te Amerikaans geacht. Ironisch genoeg zijn de enige mensen die een kamer voor zichzelf hebben managers. Mensen die worden betaald om te worden gestoord!

Alles bij elkaar opgeteld is de conclusie onvermijdelijk: Kantoortuinen schreeuwen uit: "stoort elkander!" In een tijd waarin het nieuwe werken (#HNW) aan populariteit wint, is het bizar dat je een werkruimten moet ontvluchten om te kunnen werken! Het devies blijft dus voorlopig: wil je werken? Mijd je collega's als de pest!

Robert Mekking is zelfstandig adviseur in de e-overheid. Volg Robert op www.twitter.com/robertmekking.