Na een afspraak in Den Haag praten we rustig nog wat na. Voor de parkeermeter hoef ik me niet te haasten want vandaag staken de parkeerwachters voor betere arbeidsvoorwaarden. “Laat die staking vooral doorgaan” flitst er even door mijn hoofd.

Door Loren Kruseman | ASI Consulting

Maar aan de andere kant gun ik Wielklem & Co gewoon een goed salaris voor het ondankbare werk dat ze verrichten. Ik geloof trouwens helemaal niet in de staking als middel voor toenadering tussen twee partijen.

Niet alleen parkeerwachters laten hun werkgevers dit voorjaar voelen dat ze rekening met hun personeel moeten houden. Schoonmakers gingen hen voor en vuilophalers volgen vanaf Koninginnedag, met alle maatschappelijke consequenties van dien.

Het Haagse centrum vol booby-traps van glasscherven uit de KoninginneNach. Een Giro d’Italia die slalommend tussen de restanten van de Amsterdamse vrijmarkt van start moet…

Et voilà, mijn eerste bezwaar tegen het stakingsmiddel: het confronteert mij als buitenstaander met de gevolgen van een strijd waarin ik helemaal geen positie wil innemen. Stel ik zou dat wel willen, dan baseer ik mijn positie liever op feiten dan op mijn negatieve sentiment ten opzichte van een stinkende omgeving.

Een neus ervoor hebben

Nu is mijn (volgens sommigen vrij forse) neus niet alleen gevoelig voor stankoverlast. Als bedrijfskundige heb ik ook een neus voor efficiency. En zoals het een organisatieadviseur betaamt steek ik die neus in andermans zaken.

Opdrachtgevers geven aan dat mijn toegevoegde waarde ligt in mijn neutrale positie en het vermogen om hen tot gemeenschappelijke inzichten te laten komen. Daarbij is het volgens mij belangrijk dat partijen in een vraagstuk vanuit mogelijkheden met elkaar mee denken.

Er zijn legio werkvormen waarmee je dat voor elkaar kunt krijgen maar de essentie is het op gang brengen van een zuivere dialoog tussen de partijen. Onbe(voor)oordeeld naar elkaar luisteren, open vragen stellen en vanuit je eigen beleving reageren zijn daarbij de voorwaarden om in een positieve setting tot een oplossing te komen.

Is dat makkelijk? Nee, dus betrek een goede procesbegeleider. Is dat efficiënt? Ja, veel efficiënter dan partijen bijeen brengen middels het organiseren van een staking, zeker als je daar het opruimen van de resterende rotzooi bij rekent. Ziehier mijn tweede bezwaar tegen staken om tot een oplossing te komen.

Staakt het staken!
Doe ik hier dan een verkapte oproep tot het staken van stakingen? In zekere zin wel, als het gaat om stakingen die over de band van buitenstaanders gespeeld worden. En ook als het gaat om een efficiënt proces om partijen bijeen te brengen.

Maar ik zie best het nut van stakingen die direct en uitsluitend de doelgroep treffen die het probleem heeft veroorzaakt en/of de oplossing kan bieden. Met zo´n staking maak je een probleem onmiddellijk voelbaar, hetgeen aanzet tot daadkracht.

Coffeeshop

Een aardig voorbeeld hiervan is de staking die coffeeshophouders hebben aangekondigd voor de dag van de landelijke verkiezingen.

Als kiezer die graag een jointje rookt ervaar je dan meteen wat het betekent als je op een partij stemt die het gedoogbeleid om zeep wil helpen. Tenminste, als je op dat moment zo helder van geest bent.

Loren Kruseman is consultant bij ASI Consulting