Je zou toch zeggen dat het inmiddels wel tot alle geledingen van de samenleving moet zijn doorgedrongen dat ons land zich in midden in een ernstige economische crisis bevindt.

Door Martine Hafkamp | Fintessa Vermogensbeheer, in samenwerking met Belegger.nl

Ook al lijkt het directe gevaar van een global economic meltdown te zijn afgewend, de ellende is er niet minder om. Wereldwijd hebben overheden een financiële helpende hand uitgestoken. Dit lijkt te werken.

Maar of we het leuk vinden of niet, daar hangt wel een prijskaartje aan. Nu langzamerhand de balans kan worden opgemaakt, de betalingstermijn bijna is verstreken, is de tijd gekomen om de gemaakte schulden af te lossen…

Griekenland

Toch lijkt daar niet iedereen van te zijn overtuigd. Griekenland is daar een goed voorbeeld van. Een ongeluk komt nooit alleen. Ook niet in Griekenland.

Jarenlang heeft men met gemanipuleerde begrotingscijfers Brussel en Frankfurt misleidt. Doe daar een scheutje bankencrisis bij en de nationale ellende is niet te overzien.

Ondanks de miserabele positie waarin het land zich nu bevindt, komen maatregelen slechts mondjesmaat van de grond. Men geeft er blijkbaar de voorkeur aan door te gaan met staken en op elkaar afschuiven van de problemen. In denial heet dat geloof ik in goed Grieks.

Ierland

Dat het ook anders kan, laat Ierland zien. Nog niet zo lang geleden behoorde Ierland tot de probleemjongeren van Europa. Het lidmaatschap van de Europese Unie en de euro hebben daar grote verandering in gebracht. In korte tijd slaagde het land er in uit te groeien tot het economische succesverhaal van Europa.

Helaas heeft ook in Ierland de economische crisis keihard toegeslagen, misschien nog wel meer dan in andere Europese landen. Maar zie, met steun van de bevolking heeft de Ierse regering in snel tempo draconische maatregelen weten door te voeren om de economische crisis te lijf te gaan.

De meest opvallende maatregel is misschien wel de tijdelijke verlaging van de ambtenarensalarissen met maar liefst 20 procent. Jawel, u leest het goed, 20 procent! Blijkbaar realiseert men zich daar de ernst van de situatie. In voor- en tegenspoed zullen we maar zeggen.

Ontkenning

En hoe pakken wij in eigen land de huidige economisch problemen aan? Nou, eigenlijk ook niet! Ook bij ons lijkt vooral ontkenning te regeren. De economische wereld om ons heen stortte in 2008 rap tempo in elkaar, maar aanvankelijk bleven Balkenende en Bos gewoon volhouden dat wij onze zaakjes prima op orde hadden. Totdat duidelijk werd dat dat niet het geval was.

In het kader van de bezuinigingen is het enige serieuze plan de verhoging van de AOW-leeftijd geweest. Maar dat is ons tactisch door de strot gedouwd. De problematiek rond de toekomstige betaalbaarheid was met het oog op de vergrijzing al geruime tijd bekend. Toch durfde geen van de partijen om electorale redenen z’n vingers aan de verhoging van de AOW-leeftijd te branden door dit tot inzet van de verkiezingen te maken.

Wat zo’n belangrijk onderwerp als dit in mijn ogen op z’n minst had moeten zijn. De economische crisis werd de stok om mee te slaan en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt…

Oorverdovend stil

Verder is het vooral oorverdovend stil geweest aan het bezuinigingsfront. Ja, in de herfst van 2009 is, ruim een jaar na het uitbreken van de crisis, een dertigtal ambtelijke commissies ingesteld, die een half jaar de tijd kregen om met bezuinigingsplannen te komen.

Met veel bombarie werd verteld dat daarbij geen enkel onderwerp taboe was. Nou, nou, wat een daadkracht! Regeren is vooruitschuiven, zullen we maar zeggen…

Ook de ambtenaren kunnen er bij ons wat van. Waar in het bedrijfsleven de afgelopen tijd loonsstijgingen grotendeels achterwege zijn gebleven, eisen de provinciale en gemeentelijke ambtenaren met nadrukkelijke steun van hun vakbonden gewoon 1procent salarisverhoging.

Inflatiecorrectie, daar hebben we minimaal recht op, aldus de vakbond. Bovendien hadden ze naar eigen zeggen aangetoond dat dat geld er ‘gewoon’ is.

Stakingen

Het is een gotspe dat ambtenaren in deze zware tijden hiervoor naar het middel van stakingen grijpen. Begrijp mij goed, Ik heb het hierbij niet over de laagstbetaalde ambtenaren, zoals bijvoorbeeld bij de vuilophaaldiensten. Voor deze groepen is het leven zwaar genoeg en een kleine loonstijging dan ook volkomen gerechtvaardigd.

Maar, in deze zware tijden zou enige terughoudendheid en minimaal (loon)pas op de plaats de meeste ambtenaren sieren. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je doordrongen bent van de ernst van de crisis. Hoezo crisis? Welke crisis?

Martine Hafkamp is directeur van Fintessa Vermogensbeheer