Wellicht dat ik met deze titel mensen tegen het zere been schop, maar in de loop der jaren ben ik me er bewust van geworden dat de titel coach te pas en te onpas wordt gebruikt. Als je even niet weet wat je wilt doen, dan word je coach … alsof dat geen vak is.

Daarnaast lopen er in Nederland, en ongetwijfeld daarbuiten, veel slechte coaches rond. Echte coaching gaat mijns inziens verder dat af en toe een praatje, instemmend mee knikken en hummen en hier en daar een opdracht geven.

Wellicht klinkt het alsof ik het bagatelliseer maar ik heb teveel mensen voorbij zien komen die op deze manier werkten, daar een aanzienlijke som per uur voor opstreken en zich ook nog personal coach noemde. In die tijd heb ik mijn mening gevormd over coaching en heb me voorgenomen dat als ik dit ooit als onderdeel van mijn vak zou doen, ik het absoluut anders zou doen.

Ervaring

En enkele jaren laten blijkt dat ik het coachen, persoonlijk begeleiden of hoe je het ook noemen wilt, van zware management- of directiefunctionarissen, in mijn pakket zitten. Ik heb kennis en ervaring opgedaan tijdens opleiding en verschillende functies. Daarnaast heb ik velen zowel privé als zakelijk mogen coachen.

Wat een bijkomend voordeel voor de huidige groep is, is dat ik zelf de directiestoel heb gevuld en weet wat een manager, directeur of ondernemer zoekt. Met die bagage enig moment begonnen aan het begeleiden van een functionaris die het even niet meer weet. Niet zozeer de recessie alswel ergens halverwege 40 jaar staan en bedenken “is dit het nu?”.

Crisis

De één noemt het even het pad kwijt zijn en de ander laat het woord midlife crisis vallen. Het feit dat die man zich bewust bleek van het gegeven dat hij wel iemand kon gebruiken om mee te praten over … you name it … was al een eerste stap in de goede richting. Het is immers geen brevet van onvermogen als je het even niet weet, maar toont kracht als je er iets mee doet.

Ik ben met de man gaan zitten en de eerste afspraak die wij gemaakt hebben is eerlijkheid over en weer. Ik werk onorthodox en stel namelijk vragen waar hij mogelijk van denkt, wat heeft dat met mijn werk te maken en roer meestal dus ook de privé-situatie aan. Het één kan nu eenmaal niet zonder het ander.

Levensverhaal

De man in kwestie kwam vrij snel los en begon min of meer zijn levensverhaal te vertellen. En wat er dan gebeurt is dat je het feit wat er op dat moment op tafel komt, bijna altijd kunt herleiden naar ergens in het leven van de persoon in kwestie. Ook in zijn geval en dat gaf me handvatten om verder te gaan.

Ik gaf hem opdrachten die niet of deels werk gerelateerd waren, maar waar hij in ieder geval nadrukkelijk de spiegel moest hanteren. Niet onbelangrijk was het gegeven dat de gesprekken relatief kort achter elkaar lagen, dus “ontsnappen” was niet mogelijk.

Confronterend

Natuurlijk was het soms confronterend, maar hij wist ook dat ik er niet voor gezellige praatjes zat, die we overigens ook hadden. De man in kwestie heb ik, door hem zelf te laten ontdekken waar zijn issues zaten, ook de juiste richting mee kunnen geven deze op te lossen en/of een plaats te geven.

Uiteindelijk ben ik dus de “persoonlijk begeleider” geweest in dit relatief korte traject. Hij heeft door zichzelf kwetsbaar op te stellen grote stappen gemaakt en ik ben blij dat ik zijn begeleider mocht zijn. Een interessante opdracht om op deze manier iemand weer die volgende stap te zien maken.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn eigenaar van Janus Kizuna. Wij herstructureren bedrijven en bieden persoonlijke begeleiding aan leiders. Capabiliteit en vertrouwen zijn de kernwoorden. www.januskizuna.com