Als interim-manager kom je nieuw en onbevangen in een situatie waarin veelal niets meer fris en onbevangen is. Die frisheid en onbevangenheid blijkt vaak een enorme kracht. Mensen lopen ontspannen het kantoor binnen waar ze soms jaren in een grote boog omheen zijn gelopen. Mensen worden verrassend openhartig en toegenegen.

Mechtild Alferink | Senior Consultant bij ASI Consulting

Ik zal nooit de eindeloze treinreizen vergeten die ik als studente maakte. Omdat ik geen geld had om te vliegen en toch af en toe onder een schroeiende zon en in lauw zeewater wilde liggen, zat ik eens meer dan 27 uur in de trein naar Barcelona. Bij zulke reizen bracht je ook de nacht in de trein door, grotendeels staande in het gangpad, trachtend door je eigen spiegelbeeld heen iets op te vangen van de voorbijflitsende nacht.

Maar het boeiendst waren je ‘fellow travellers', mensen die het moment van slapengaan op de harde bank in de duistere coupé, tussen de snurkende massa, net als jij zo lang mogelijk wilden uitstellen. Je trof elkaar op de gang, hangend tegen de ijzeren stang voor het raam, met in je hand een bekertje van de gemeenste slivovitsj die er op het continent te krijgen was.

En altijd weer verbaasden wij er ons gezamenlijk over dat we zo ongeremd openhartig waren geweest tegen iemand die we nooit gezien hadden, en van wie je (ondanks uitgewisselde adressen) zeker wist dat je hem of haar nooit meer zou zien. Pas later begreep ik dat we die verrassende intensiteit niet hadden bereikt ondanks, maar juist dankzij het duidelijke en onvermijdelijk momentane karakter van de ontmoeting.

De kracht van tijdelijkheid
Het blijft voor mij nog altijd een veelzeggende metafoor die mij telkens weer voor de geest komt. Nu, zoveel jaar later, wanneer ik in een interim job mezelf terugvind in intensieve interactie met mensen, met wie ik geen verleden deel en geen toekomst heb.

Interim'ers zijn niet goedkoop. De beslissing om een interim manager aan te trekken, wordt dan ook niet luchthartig genomen ("ach, doe maar even een interim'er"), integendeel. Dat betekent tenminste twee dingen voor de betrokken interim-manager.

Enerzijds heeft de organisatie waar men gaat werken mentale en financiële barrières moeten nemen. Dat impliceert dat men het graag wil en er bewust voor kiest. Met andere woorden, er is een behoorlijk ‘commitment'. Niemand zal zeggen: "Ik heb wel een dure interim-manager ingehuurd, maar ik verwacht er niets van".

Anderzijds betekent dit een behoorlijke uitdaging voor die interim'er. Hij of zij moet zichzelf waarmaken. Maar voor die taak staat hij of zij niet met lege handen. De interim-manager is per definitie zelf een ervaren manager, die door het interim-werk in heel uiteenlopende situaties zichzelf heeft moeten bewijzen. Dat maakt hem of haar scherp en alert en niet snel voor een gat gevangen.

Relativiteit
Bovendien - en hier wordt als vanzelf onze metafoor weer actief - wie veel reist, ervaart onvermijdelijk de relativiteit van wat in het eigen landje grote wereldproblemen leken. Hoe vaak hebben we niet tijdens ontmoetingen met expats moeten horen: "Toen ik in Djakarta (New York, Rio, vul maar in) zat, leek alles wat mij in Nederland bezighield plotseling zulk irrelevant gekeutel". Mensen zitten zo vaak binnen hun eigen, kleine cultuurtje gevangen, zonder ook maar in de verste verte te beseffen hoe beperkt en particulier dat is.

De ervaren interim-manager, daarentegen, heeft kennis van andere werelden en kan daardoor gemakkelijker distantie nemen. Dit bij elkaar maakt de interim-manager tot een geschikte verandermanager.

Ik ontwaak van het geluid van knarsende remmen in het bleke ochtendlicht en nader het station van Skopje. Door mijn slaperige wimpers ontwaar ik een groezelig briefje dat onder het handvat van mijn tas is geklemd: ‘Ruf mal an wenn du in der Nähe bist', Skopje 903463. Zullen we zeker doen!