Nederlands onderzoek naar de psychische aandoening misofonie is bekroond met een Ig Nobelprijs. Misofonie is een aandoening waarbij mensen agressief worden van bepaalde geluiden, zoals smakken, niezen of slurpen. Op reactieplatform NUjij reageerden mensen met misofonie of ouders die ermee te maken hebben en vertelden wat voor invloed de aandoening heeft op hun leven.

Misofonie iets anders dan een irritatie

Luca__Kijmen: "Ik heb zelf al van kinds af aan misofonie en ben ook in behandeling geweest bij het AMC. Voor de mensen die het niet kennen: er is een verschil tussen een geluid even irritant of vies vinden en misofonie. De aandoening beheerst je leven, ook als er geen geluid is."

"Vaak als ik vertel aan iemand dat ik het heb, krijg ik vaak de reactie 'dat heb ik ook'. Maar mensen begrijpen soms niet dat misofonie net even anders is dan even een irritatie op het moment dat je een geluid hoort. Misofonie gaat door, je hebt continue angst voor de triggers (geluiden). Je bent altijd 100 procent alert met een hyperfocus."

"Mijn grootste trigger is het geluid van mijn buren. Hierdoor ben ik als ik thuis ben altijd alert en gestrest. Zelfs als ik niet thuis ben, want je weet dat je weer naar huis moet. Ook het genies van m'n vriend is een grote trigger. Prikkels ontwikkelen zich in de loop van de jaren en misofonie zorgt er ook voor dat je heel snel oordeelt. Smakt iemand hard, dan mag ik diegene al niet. Het is moeilijk om dat te veranderen."

Bekijk de originele reactie en discussie daarover op NUjij

Reactie op geluiden niet alleen mentaal, ook fysiek

Pivobivo: "Ik heb naast misofonie een probleem met het filteren van inkomende prikkels, waardoor ik geluiden niet mentaal kan wegdrukken. Dit zorgt er voor dat ik zelfs geïrriteerd raak als ik mezelf hoor eten, iets wat je hersenen normaal wegfilteren."

"Voor de meeste mensen is het een probleem als ze anderen horen eten, maar ik heb het ook met huisdieren of andere geluiden. Apple had een kreukelend geluid als de prullenbak werd geleegd, wat ik niet kan verdragen. Als ik iets moest verwijderen, dan drukte ik op mute voor ik dat deed."

"De reactie op al deze geluiden is niet alleen mentaal, maar ook fysiek. Soms krijg ik een adrenalineboost, alsof ik word aangevallen. De ene keer sta ik helemaal strak van de spanning, op een ander moment word ik kotsmisselijk van het geluid. Of ik krijg dezelfde rillingen als dat je suikerspiegel keldert en tegelijk kippenvel krijgt. Het is geheel niet rationeel en dat realiseer ik me. Toch krijg ik dit na dertig jaar nog steeds."

Bekijk de originele reactie en discussie daarover op NUjij

'Diagnose gaf rust in gezin'

Bovenste_onder: "Wij dachten altijd dat onze dochter (nu negentien jaar) zich aanstelde als ze weer eens - en soms wanhopig - klaagde over binnensmondse eetgeluiden. Toen bij haar de diagnose misofonie gesteld werd, gaf dat een hoop rust in het gezin."

"Nu gaat ze van tafel als ze klaar is en de geluiden om haar heen haar teveel worden. Als de omgevingsgeluiden de eetgeluiden overstemmen dan is er niks aan de hand, of tenminste, ze klaagt dan niet. Naar hoor, misofonie."

Bekijk de originele reactie en discussie daarover op NUjij

Problemen op school

Margaretha_Spijkers: "Onze dochter van vijftien wordt er steeds meer door belemmerd, we maken ons grote zorgen. In de klas zitten is vreselijk voor haar, met dertig leerlingen die hun neus ophalen."

"Ze zit met oordopjes en koptelefoon in de klas, we weten niet goed meer wat er haar kan helpen om haar te ontlasten. School is betrokken en denkt erg mee, maar het is erg lastig."

Bekijk de originele reactie en discussie daarover op NUjij