AMSTERDAM - Het nieuwe album No Surrender van de Haagse rockband Kane, dat deze week uitkomt, markeert het tienjarig jubileum van de band.

“Het klinkt misschien gek, maar na tien jaar zijn we er pas achtergekomen dat liedjes samen in één keer spelen de beste manier is,” zo zeggen Dinand Woesthoff en Dennis van Leeuwen in een gesprek met NU.nl.

Waar voorheen de muzikanten de voorgeproduceerde ideeën van Dinand en Dennis ten gehore moesten brengen, maakten ze op deze plaat deel uit van het proces van het creëren.

“Het was heel fijn om dat vertrouwen te hebben. We kwamen samen in een ruimte, we speelden wat voor en daarna begon het gewoon. De drums, de baslijn, het werd ter plekke ingevuld”, zegt Dinand.

Magie

“We hebben gemerkt dat als je op die manier te werk gaat je opeens, tijdens de vierde of vijfde take net...” Dinand knipt met zijn vingers, “dát te pakken krijgt. Dat je elkaar aankijkt en denkt 'yes'! Zo deden de bandjes het vroeger ook, op zoek naar die take. De magie van het moment. Hebben wij nu ook gedaan.”

En vertrouwen was er volop. Ondanks dat Everything You Want, het vorige album, niet zo'n succes werd als gehoopt, was er een 'onvoorwaardelijk vuur'.

“Het commerciële falen van Everything You Want' deed pijn. Je probeert altijd iets goeds te maken en als het dan niet zo ontvangen wordt... Toch hadden Dennis en ik zoiets van 'fuck it', we gaan door en snel ook.”

Geen overgave

No Surrender is dan ook 'geen overgave' aan het doven van dat vuur. “Deze plaat moest het dichtst bij ons zelf staan. Minder bombastisch geproduceerd dan sommige van onze andere albums,” zegt Dennis.

Dinand: “De nummers zijn trouwens niet allemaal persoonlijk. Sommige tracks, zoals Dogma 2.0, zijn fictieve verhalen. Andere thema's komen soms dan wel weer heel dichtbij. Een nummer als High Places is wel mijn meest persoonlijke nummer, omdat het over een zoektocht naar jezelf gaat, het heeft iets spiritueels... maar eigenlijk moet ik het niet zeggen ook. Voor iedereen betekent het iets anders en dat wil ik niet verpesten.”

Downloads

De studio waarin de plaat is opgenomen staat in Brussel. Niet om er helemaal 'tussen uit te gaan', zoals bij het vorige album het geval was (New York en Philadelphia), maar puur om praktische beweegredenen.

“Je merkt dat de Nederlandse muziekindustrie sterk te lijden heeft onder mensen die op een andere manier aan hun muziek komen dan wenselijk is,” zegt Dinand.

“In Nederland staat geen fatsoenlijke, grote studio meer, omdat men het simpelweg niet meer kan betalen. De studio in Brussel is fantastisch.”

Dinand en Dennis hebben nog een boodschap aan de NU.nl-lezer. “Prima dat jullie downloaden, 'enjoy it', weet je. Maar koop daarna de cd, ik bedoel, wij en alle andere artiesten kunnen dit doen bij de gratie van jullie, zij die de cd kopen.”

Frustraties

“En als je dan toch downloadt, neem dan een .wav-bestandje, dat is kwalitatief veel beter,” voegt Dennis daar met een knipoog aan toe.

“Dat is ook het frustrerende, je wijdt alle liefde en tijd aan je muziek, je hebt zo hard gewerkt aan een liedje. Om dat allemaal terug te zien in een bestand van 3,5 MB, dat met een druk op de knop is te downloaden en vervolgens verdwijnt in een afspeellijst op een MP3-speler, is zuur.”

Dinand vult aan: “En natuurlijk is dat ook heel erg ‘2009’. Maar dat de romantiek van het maken en het kopen van een tastbare plaat verdwijnt is best een gemis.”

Dinand lacht. “Maar je praat met de verkeerde mensen. Het liefst gaven we ons album op vinyl uit. Dus laat het album maar illegaal drukken op een vinyltje!”