Dat de 22-jarige Belg Bram Vanparys zijn muzikale alter ego naar de ondertitel van Radiohead’s There There noemt, zegt veel maar zeker niet alles over de muziek van deze liedjesschrijver.

Zijn invloeden liggen veel breder, en de invulling veel beter om slechts over een adoratiebandje te spreken.

Hoewel de zangstijl dicht bij die van Thom Yorke ligt, is ook Devendra Banhart nooit ver weg en ook andere nufolk schuifelt in de korte nummers voorbij.

Fijn tot een eigen merk gebreid door Vanparys, die op de schouders van titanen lijkt geklommen om deze prestatie af te leveren. Een eigen geluid met een ferme wortel in de muziekgeschiedenis.

Dromerig

Het resultaat is een dromerige kale nu folk plaat. Zanglijnen achter in een verre echo grot over simpele melodielijnen van gitaar, orgel en lichte aanraking van elektronica.

Deze Belgische koning kan swingen (Everything I Like, Taxidream – incluis het knippen met de vingers) en relaxend achteroverhangen in de schommelstoel op de waranda bij ondergaande zon (Maria). En dat alles met een minimale muzikale aankleding.

Rasperig

Zijn rasperige stem, die in de hogen tonen soms aan Jeff Buckley refereert, lijkt te zijn gemaakt om verhaaltjes te vertellen. Die spreekt dan ook meer dan genoeg om geen extra toon en geluidsopsmuk om heen te hoeven bouwen.

Daar waar de instrumenten toch even de voorgrond nemen, is dit om ijspegels te laten groeien. Gitaren die lijken uit te leggen wat Moondog Jr. bedoelde met zijn nummer Ice Guitars. Koud, scherp en slijpend door merg en been.

Climax

My Invasions brengt alles wat je mag verwachten van een afsluiter. Traag opbouwend naar een lichaamverstijvende climax langs een eenvoudig repetitief pianoloopje. Kippenvel opwekkende zanglijn, in combinatie met prachtkoortjes en als sigur Ros snijdende gitaren naar het einde toe.

Na dit nummer wil je de hele plaat nog een keer horen, nog een keer dat hele halve uur. Dat is dan ook vrijwel het enige dat aan te merken is op deze plaat, hij duurt slechts 32 minuten.

Juweel

Dat Vanparys 22 jaar oud is, en dat dit zijn debuut is, hoor je in geen noot terug. Dit zijn de liedjes van ervaren mannen, met de nodige gebroken jaren achter de rug. De vraag is dan ook wat de ervaring en de jaren met The Bony King Of Nowhere gaan doen.

Als dit een juweel in wording is, dan mag in ieder geval gezegd dat dit stuk steenkool al onder genoeg druk heeft gestaan om voor edelsteen door te gaan. Nog iets van zijn voorbeelden afschudden, en de koning wordt zelf een titaan om op te staan.

9/10