AMSTERDAM – De Amerikaanse indieband Yo La Tengo is in het land om een paar shows te spelen en en passant de pers te woord te staan over het nieuwe album, Popular Songs.

Maar erg veel zin om over die plaat te praten lijkt de band niet te hebben. “Ik vind het altijd een beetje gek om over een nieuw album te moeten praten. Ik kan het ook niet zo goed”, begint zanger/gitarist Ira Kaplan.

“Om iets zinnigs over je nieuwe werk te zeggen heb je een breder perspectief nodig, en dat heeft geen enkele band volgens mij. Je zit er als maker te diep in, je kunt er niet over oordelen. Als andere bands beweren wel perspectief te hebben, dan zitten ze volgens mij te liegen. Je kunt niet objectief naar jezelf kijken.”

Momentopname

Volgens Kaplan is een album vooral een momentopname. “Het is een weergave van hoe je op dat moment, op die dag, in die seconde, dacht. Dat hoor je overal in terug. In de manier waarop je zingt, waarop je je instrument bespeelt, in de teksten, in alles.”

“Als één van ons zich op enig moment anders gevoeld had, was de plaat helemaal anders geweest. Of als we bijvoorbeeld de volgorde van de nummers aan zouden passen, dan zou er een heel ander album uitkomen.”

Vrolijker

Zangeres/drummer Georgia Hubley doet een poging het album enigszins uit te leggen. “Deze plaat is volgens mij wat vrolijker dan de vorige. De nummers zijn wat meer up-tempo.”

Kaplan denkt dat dat vooral te danken is aan de manier waarop Popular Songs is opgenomen. “Dit is het eerste album dat we in onze oefenruimte hebben opgenomen, met het idee de druk van het opnemen van een album wat weg te nemen."

"We wilden eigenlijk net doen alsof we aan het repeteren waren, zodat de plaat wat meer ontspannen zou worden. Ik denk dat je kunt horen dat het allemaal wat losser en wat vrolijker is.”

Beschamend

De plaat zelf terugluisteren zal Kaplan niet snel doen. “Oude platen van jezelf terug luisteren is alsof je naar oude foto’s van jezelf kijkt. Het is soms een beetje beschamend. Als ik oude Yo La Tengo nummers terugluister schrik ik ook altijd, want ze klinken nooit zoals je je herinnerde.”

“Dat heeft volgens mij vooral te maken met het feit dat we die nummers nog steeds live spelen, en ze daardoor veranderd zijn” denkt Hubley. “Dan is het vreemd om de albumversie weer te horen. Soms zit ik in een restaurant of loop ik door de supermarkt en hoor ik een liedje van Yo La Tengo. Dan duurt het meestal het hele nummer voordat ik door heb dat het een nummer van ons is.”

“Liveversies zijn vaak anders dan albumversies, omdat we maar met z’n drieën op het podium staan”, verduidelijkt Kaplan.

“Daar hou je in de studio lang niet altijd rekening mee. Als we een nummer hebben met een stukje bas, gitaar, drums, zang en orgel hebben we al een probleem, want daar zijn op het podium niet genoeg handen voor. Dan ga je kijken welk gedeelte van het nummer opgeofferd kan worden om het live uit te kunnen voeren.”

Covers

Yo La Tengo staat erom bekend vaak nummers van andere bands te coveren, maar Kaplan hoort ook graag covers die andere bands van Yo La Tengo nummers doen. “Je hoort een band of artiest als het ware door hetzelfde proces gaan, en daar met een ander antwoord uit komen. Dat kan heel fascinerend zijn.”

Hubley: “Ik kan niet echt een band bedenken waarvan ik niet zou willen dat ze een van onze nummers zouden coveren.”

Dat vindt Kaplan ook. “Al was het een band waar ik een hekel aan heb, dan nog zou het fascinerend zijn om te zien waar ze mee aan komen zetten.”

“Ja, of een genre waar je helemaal niks mee hebt”, vult Hubley aan. “Het lijkt me enig om eens een heavy metal versie van een van onze nummers te horen.”

Het nieuwe album van Yo La Tengo, Popular Songs, ligt nu in de winkel. Yo La Tengo speelt op 12 november in de Melkweg in Amsterdam en op 20 november op het Crossing Border Festival in Den Haag.