AMSTERDAM De release van het debuutalbum van Jon Allen, Dead Man's Suit, was voor de Engelse singer-songwriter vooral een persoonlijke overwinning.

"Ik heb nu het geloof in mijzelf dat ik nummers kan maken", aldus de 31-jarige folkmuzikant.

Het album is een product van vijftien jaar schrijven en schaven aan liedjes. "Aan het eind, als het album is opgenomen, voel je je leeg", legt Allen uit.

"Al je gevoel en emotie staat op die plaat en objectief terugkijken op het eindresultaat is voor mij onmogelijk. Ik heb mijn best gedaan en hoop dat het goed genoeg is."

Viersporenrecorder

Op zestienjarige leeftijd kreeg de jonge Allen een viersporenrecorder van zijn ouders wat er voor zorgde dat het muzikale vlammetje harder ging branden. In de vijftien jaar daarna verwerkte hij al zijn ervaringen in de liedjes die nu op het album staan.

Maar de onzekerheid bleef door de jaren heen overheersen, zelfs na het opnameproces. "Voor mijn gevoel kon ik helemaal geen nummers schrijven en duurde het even voordat ik me realiseerde dat ik dat blijkbaar toch kon. Ik zie mezelf nou eenmaal niet in het licht van de grote der aarden staan."

"Het moeilijkste gedeelte is om genoeg te geloven in je eigen kunnen, anders ben je nooit in staat om iets te creren. Zoiets komt met de jaren", verklaart de muzikant.

Hij wijt de terugkerende onzekerheid over zijn eigen kunnen aan zijn jeugd. "Ik was erg op mezelf om gitaar te spelen. Daardoor voelde ik mij emotioneel sterk verbonden met muziek."

Paul McCartney

Door verbondenheid met de muziek wist de Engelsman dat hij zijn leven in het teken van de muziek wilde stellen wat hem uiteindelijk naar The Liverpool Institute of Performing Arts bracht, een kunstacademie opgericht door Paul McCartney.

Allen kwam daar eenmalig in de gelegenheid om te schrijven met de ex-Beatles bassist. "Dat was doodeng, hij is een grootheid. Maar hij gaf me direct het gevoel dat hij een persoon is zoals ieder ander en gaf me complimenten. Dat deed me goed."

Steun

Mede door de aanhoudende steun en complimenten vanuit zijn omgeving was Allen in staat om het album af te maken. Nu het eindproduct in de winkels ligt overheerst de opluchting.

"Ik kan weer verder en me focussen op de toekomst. Waar die toekomst toe leidt is echter nog een groot vraagteken voor hem. Ik zie wel waar het schip strandt. Ik hoop wel dat mijn inspiratie niet opdroogt. Dat vind ik een angstige gedachte."