AMSTERDAM – De Amerikaanse grungerockers van Alice in Chains zijn terug van veertien jaar weggeweest, met het nieuwe album Black Gives Way to Blue. Een beladen plaat, want het is de eerste zonder de in 2002 aan een overdosis gestorven zanger Layne Staley.

NU.nl sprak met bassist Mike Inez en zanger-gitarist Jerry Cantrell over heden en verleden.

Wat Cantrell betreft was stoppen met Alice in Chains na de dood van Staley geen optie. “Alice in Chains is onze band, dit zijn onze nummers. Wij zijn hier al 20 jaar mee bezig. Moeten we dat, omdat onze beste vriend is overleden, overboord gooien?”

Ook verdergaan onder een andere naam vindt hij een ronduit belachelijke suggestie. “Dit is niet zo maar een band, ik ken deze jongens al mijn halve leven. Dit is mijn familie. Een van ons is er niet meer, maar dat vind ik geen reden om een andere bandnaam te kiezen. Als jouw broer dood gaat verander je toch ook je achternaam niet?”

Inez bekijkt het wat pragmatischer: "Als we verder waren gegaan onder een nieuwe naam had iedereen toch nog steeds die oudere nummers willen horen. Waarom zou je dan je naam aanpassen?"

Kritiek

De verwachtingen voor het nieuwe album waren hooggespannen, maar daar heeft het viertal zich weinig van aangetrokken. “We zijn niet bang voor kritiek. Wij zijn zelf onze strengste critici”, lacht Inez. “Ik heb me nog nooit een bal aangetrokken van wat andere mensen vinden, daar ga ik nu zeker niet mee beginnen”, vult Cantrell schouderophalend aan.

Toch gingen de mannen niet over één nacht ijs bij het maken van Black Gives Way to Blue. Inez: “We hebben heel lang gewacht met het zoeken naar een platenmaatschappij, tot we echt zeker wisten dat we deze nummers ook uit wilden gaan brengen. Het was een grote stap, waar we allemaal lang en hard over nagedacht hebben. Je moet ballen hebben om te doen wat wij doen.”

Opvolger

Het duo benadrukt stellig dat de band niet geprobeerd heeft een vervanger voor Staley te zoeken, maar vooral een opvolger. “We hebben Layne op geen enkele manier proberen te vervangen, daar is geen sprake van. Hij zal altijd onderdeel uitmaken van Alice in Chains. Ik voel zijn aanwezigheid nog iedere dag”, stelt Cantrell. “Hij is onvervangbaar”, valt Inez hem bij. “Het duurde ook even voor we zelf klaar waren voor een nieuwe zanger.”

Cantrell trekt de vergelijking met een liefdesrelatie. “Er gaat normaal gesproken ook wat tijd overheen voor je op zoek gaat naar een nieuwe liefde. Bij ons werkte dat precies hetzelfde. Het duurde een paar jaar, maar toen begon het toch weer te kriebelen.”

Dynamiek

“De nieuwe zanger moest anders zijn, maar wel recht kunnen doen aan ons oudere werk”, legt Cantrell uit. “We zochten iemand die qua dynamiek bij de band past. Onze nieuwe zanger, William DuVall, kenden we allemaal al en hij past goed bij ons. Hij is een zeer getalenteerd zanger en gitarist en heeft goede muzikale ideeën.”

Inez: “Al die vergelijkingen die door de pers en fans getrokken worden zijn erg oneerlijk, want het zijn twee hele verschillende mensen.”

“Daarbij vergeten mensen vaak dat ik ook zing”, vult Cantrell aan. “De stem van Alice in Chains was 50% Layne en voor de andere 50% van mij. Ik ben er nog steeds.”

Golden-oldie

Hoewel de band uiteraard de oude publieksfavorieten live zal blijven spelen, kijkt het viertal vooral ook vooruit. “Ik ben heel trots op onze oude albums, maar we willen geen golden-oldie-act worden die alleen maar teert op oud succes”, vertelt Inez, “daarom moeten we nieuw materiaal schrijven en verder groeien als band.”

Cantrell vertelt gekscherend over zijn grote ambitie de ‘grootste band ter wereld’ te willen worden. Inez is het zogenaamd roerend met het eens. “Ik zei het net nog tegen een andere journalist: we zijn in principe al beter dan Mozart, want die speelde zelf niet eens op zijn eigen platen.”

Alice in Chains speelt 19 november in 013 in Tilburg.