Sinds een paar dagen ligt Pocket Symphony, het nieuwe album van Air in de winkel. Volgens Jean-Benoit Dunckel, een van de twee bandleden, is het album geen terugkeer naar het geluid van Air's succesvolle debuut, Moon Safari, maar wie goed naar de plaat luistert weet wel beter.

Het is een grauwe regenachtige dag in Parijs, waarop zelfs het toeristische Place du Tetre is uitgestorven. Vanaf dat plein begint de Rue de Mont Cenis die via vele dalende trappetjes uiteindelijk leidt tot het Franse hoofdkantoor van de platenmaatschappij van Air. De supermoderne inrichting van het gebouw vol felgekleurde designmeubelen vormt een schril contrast met de grijze buitenwereld.

Op een van die designmeubelen ligt, heerlijk languit, Benoit Dunckel, een helft van het duo Air. Hij heeft na een lange dag vol interviews met de buitenlandse pers overduidelijke behoefte om over andere zaken te praten dan over zijn muziek. Hij besluit zich de rol van psychiater aan te meten om vervolgens mij tot zijn patiënt te benoemen. Na wat grappen heen en weer en een gesprek over kinderen weet ik het interview naar het juiste onderwerp te leiden: Air's nieuwe album Pocket Symphony.

Draagbare symfonie

Wat ge-google op de titel levert een verwijzing op naar Brian Wilson die zijn nummers beschouwde als kleine symfonieën. Dunkel geeft te kennen op de hoogte te zijn van die term maar legt uit dat het in zijn geval toch anders ligt: "Heel veel mensen luisteren tegenwoordig op een heel andere manier naar muziek dan zo'n tien jaar geleden. In het straatbeeld en vooral in het openbaar vervoer zie je overal mensen met oordopjes in naar muziek luisteren. Speciaal voor die mensen hebben we een draagbare symfonie gemaakt, eentje die je in je zak kunt steken en overal mee naar toe kunt nemen."

Wat bij het beluisteren van de plaat meteen opvalt is dat Air weer klinkt zoals de Air die de meeste mensen kennen, ten tijde van het succesvolle debuut Moon Safari, maar volgens Dunkel moeten we dat niet zo zien. "Ik vind dat we met elk album weer een stap voorwaarts zetten, ook met dit album. Natuurlijk lijkt Pocket Symphony op Moon Safari, want beide zijn door ons gemaakt, maar daar houdt volgens mij de vergelijking wel op. Zo hebben we op dit album dingen gedaan die we niet eerder gedaan hebben. Zo is bijvoorbeeld mijn muzikale partner Nicolas op muziekles geweest om de koto en shamisen te leren spelen. Deze Japanse instrumenten hebben een prominente rol op het nieuwe album."

Japan

Het woord Japan is gevallen. Dit land is voor Air de grote inspiratiebron geweest voor Pocket Symphony. Naast de Japanse instrumenten en een songtitel als Mer Du Japon was vooral de Japanse cultuur vol met tegenstellingen tussen traditie en techniek een belangrijk thema. Maar ook de muziek van Ravel en Satie is goed terug te horen op de plaat. Volgens Dunkel komt dat vooral omdat de nummers voor Pocket Symphony werden geschreven in dezelfde periode als 5:55, het album van Charlotte Gainsbourg. Voor deze plaat waren de heren van Air verantwoordelijk voor de muziek. "Grofweg zou je kunnen zeggen dat alle composities die klonken als pop/rock (door Dunkel uitgesproken als pubrock, wat een heel ander genre is) gebruikt zijn voor Charlotte's album en alle nummers die meer een filmische sfeer hadden op Pocket Symphony terecht zijn gekomen. Het is zelfs zo dat van sommige nummers die in een instrumentale versie op ons album staan, er door Charlotte gezongen demo's bestaan."

Wie uit de mond van de heren van Air zelf meer informatie wil horen over Pocket Symphony, bekijk een leuk gemaakt promotiefilmpje.