Men zegt wel eens: beter goed gejat, dan slecht zelf verzonnen. Dat gaat ook op voor The Fray. De muziek van deze band lijkt verdacht veel op die van Keane. Maar wie daar doorheen prikt houdt hele lekkere muziek over.

Of The Fray nu echt hun geluid van Keane heeft gejat is natuurlijk helemaal niet bewezen. Het zou kunnen, maar net zo goed ook niet. Het belangrijkste argument voor de onschuld van deze band is de standplaats van The Fray: de band komt uit Denver, een plek waar Keane natuurlijk een stuk minder populairder is dan hier in Europa.

Toch is de overeenkomst tussen beide bands erg groot. Allebei maken ze lekker in het gehoor klinkende pop met daarin een muzikale hoofdrol voor de piano. Vooral op de momenten dat piano en drums gezamenlijke naar een hoogtepunt in het nummer werken klinken de twee band haast inwisselbaar, dat kan bijna niemand ontgaan.

Maar voor de luisteraar die zich daar niet door laat afschrikken, blijft er een mooi popalbum over. How To Save A Life is thuis in Amerika al een tijdje uit en daar zijn de kritieken zeer lovend en groeit de sterrenstatus van The Fray met de dag. Zeker nu de Godfathers van de moderne gitaarpop, Weezer, zich over de band heeft ontfermd.

Over gitaarpop gesproken: in tegenstelling tot Keane heeft The Fray wel een gitarist in zijn gelederen. Dit maakt in een aantal nummer, een klein, maar toch hoorbaar verschil.

Pas laat op het album begint er iets van een eigen geluid te ontwikkelen. De ingetogen pianoballad Hundred is in zijn eenvoud zo mooi dat het vanaf dat moment duidelijk is dat The Fray gewoon een erg leuke band is. Een band ook, die heel lekker klinkende popmuziek maakt.

En meer dan dat is toch niet belangrijk?