Zijn opvallende laatste album 'Living With War' werd als revolutionair en zeer politiek erg goed verwelkomt (een plek in de top 10 over 2006 van zowel Rolling Stone als Uncut). Neil Young, net als Bob Dylan, blijft dus ook anno nu zijn stempel op de popmuziek drukken.

Daarnaast worden dit jaar dan eindelijk de archieven geopend wat Neil ons zolang beloofd heeft. Een eerste indruk wordt gegeven met het live album 'At The Fillmore 1970' waarop zijn Crazy Horse, met daarin dan nog de legendarische Danny Whitten, speelt.

Grappig om te weten dat Crazy Horse ten tijde van het concert in The Fillmore nog maar 1 ½ jaar bestond en het album 'Everybody Knows This Is Nowhere' nog maar net uit was. De band werd in die tijd aangekondigd als een hardrock country quartet en speelde als het grootse slotconcert waarvoor eerst de Steve Miller Band en het Miles Davis quintet optraden. Een wat bizarre combi maar niet minder aantrekkelijk.

Om het publiek gerust te stellen speelde Young eerst een half uur solo acoustisch en liet hij daarna zijn Crazy Horse komen om een onstuimig en prikkelende afwisseling in zijn set te bewerkstelligen. Juist die eerste Crazy Horse was zo'n bijzondere band te noemen. Daarom al is deze registratie zo ontzettend interessant.

Klasse

Met de ons zo vertrouwde Ralph Molina op drums, Billy Talbot op bas en Jack Nitsche kennen wij Crazy Horse het best. Gitarist Danny Whitten was echter absoluut de held van de originele Crazy Horse. De gitaar duels die Whitten en Young op deze live set uitvechten zijn van adembenemende klasse en behoren tot het allerbeste wat er ooit in de popmuziek opgenomen is. De uitgesponnen solo's op 'Down By The River'(wel 13 minuten!) en 'Cowgirl In The Sand' (zelfs in een 16 minuten versie!) bewijzen dat. Gitaarsolo's die zo gedreven en emotioneel klinken hoor je gewoon niet meer.

Juist door de gedrevenheid van Whitten zou Young ook tot grote hoogte stijgen. Geen wonder dus ook dat toen Whitten in 1972 aan een overdosis overleed (Neil schreef het legendarische 'The Needle And The Damage Done' over en voor hem) Young helemaal stuk was en zelfs tijdens de daarop volgende plaatopnamen en tour ('Tonight's The Night') een omcirkeld gedeelte op het podium vrij liet. Dat was de plek voor Whitten!

Van dat eerste acoustische gedeelte van Young is op dit album niets te vinden. De kracht van die eerste Crazy Horse heerst. Als 'At The Fillmore 1970' een voorproefje is van de muziekschatten die Young ons wil toevertrouwen kunnen we nog de allermooiste opnamen gaan verwachten.