Wat is dat toch met Trijntje Oosterhuis in Nederland? Dat ze een geweldige stem heeft weten we allemaal. Maar waarom komt ze dan met van die voorspelbare popalbums en treedt ze in allerlei slappe talkshows op zonder ook maar een greintje van haar klasse te kunnen laten zien?

Eerst al met 'Strange Fruit' en nu weer met 'The Look Of Love' laat Trijntje haar echte klasse zien. Kunnen wij dit kaliber in Nederland dan niet handelen?

De Nederlandse afdeling van EMI die Trijntje aan haar Blue Note-deal hielp heeft goed gesnapt dat juist die 'Strange Fruit' plaat van een paar jaar terug het verschil maakte. Ineens was daar een zangeres met een internationale klasse die de verwachtingen die al jaren voor haar gelden compleet waarmaakte. Overtuigend gezongen en fraai gearrangeerd kwam Oosterhuis nooit beter uit de verf.

Na een tegenvallende popplaat van vorig jaar komt Oosterhuis nu sterk terug met een album vol songs van Burt Bacherach. Uitgemolken shit zou je kunnen denken, maar met de legendarische Vince Mendoza (die reeds eerder de geweldige arrangementen maakte voor het glorieuze 'Both Sides Now' album van Joni Mitchell) als arrangeur en orkestleider van het Metropole Orkest pakt dat juist erg goed uit.

Sfeervol

Wat die man uit de songs weet te halen is verrassend, emotievol en erg boeiend. Luister alleen maar eens naar het intro van 'Alfie' zonder daar de andere songs mee te kort te doen. De arrangementen bieden een perfecte basis voor de vocalen van Oosterhuis, die hiermee haar status van beste zangeres van Nederland overtuigend aangeeft. Zo sfeervol, soepel, en emotievol zong Oosterhuis zelfs op het 'Strange Fruit' album niet! De meester Burt Bacharach zelf gaf zijn zegen over het project door op 2 songs mee te spelen en in het CD boekje zijn adoratie over Trijntje weer te geven.

Als dit album de klasse van Trijntje aangeeft, hoop ik de komende weken heel mooie interviews te lezen. Haar met orkest op tv te zien in shows waar presentatoren doorhebben dat dit echt heel goed is. En doe er dan met dit fraaie songmateriaal gelijk maar een mooie kerstshow prime time op onze vaderlandse tv-zenders bij.

O ja, en als we dan toch ook internationaal gaan denken dat er best wel een betere internationale naam als het stupide Traincha, wat nu gebruikt wordt, te vinden moet zijn. (Blue Note/EMI)