Intern was de beslissing al een tijdje genomen. "Dat het in de krant komt, is het laatste zetje", zegt Van der Lubbe. "Dan is het echt zo. We hadden aan het eind van het jaar met stille trom kunnen vertrekken, maar we hebben hiervoor gekozen: transparant zijn. Duidelijk zeggen ook dat het puur mijn beslissing is. Want de jongens vinden het helemaal niks, die waren liever nog jaren doorgegaan."

"Die zeggen: wat is er mis met gewoon blijven doen waar we goed in zijn? En dat snap ik. Eén kant van mij zegt ook dat we tot de laatste snik moeten doorgaan. Maar ja, ik ben 69. Je hebt geen zeven levens, je hebt er niet eens twee", vertelt de muzikant.

"Ik heb veel gepropt in dat ene leven dat ik dan wel heb, maar al dat heen en weer hollen, dat hoeft voor mij niet meer zo. De confrontatie met de tijdelijkheid van ons bestaan, juist datgene waar je nooit aan denkt als je in een band zit, is uiteindelijk niet te vermijden."

Bekendmaking is een bevrijding

Van der Lubbe zegt zich bevrijd te voelen nu het hoge woord eruit is. "Iedereen vindt het vreselijk jammer, ook de crew en het management, maar ik geloof niet dat er scheve gezichten zijn. Natuurlijk, er was ongeloof, het niet-willen. Dat kan ook niet anders na 41 jaar, met zo'n hecht gezelschap. Het zal hoe dan ook een proces zijn. Daarom is het ook fijn dat we nog gaan toeren, dan kan het spelenderwijs een beetje inzinken bij iedereen."

"Het leven met De Dijk, hoe prachtig ook: ik ken het", zegt Van der Lubbe. "Het biedt niet meer de verrassing waarvoor ik ooit in de muziek ging. En ik voel er niet zoveel voor om in herhaling te vallen."

Van der Lubbe wil ontdekken wat het leven nog meer biedt. "Ik ben benieuwd of er nog een paar artistieke verrassingen in me zitten of op me afkomen. En ik besefte: als ik nu niet zelf in mijn lot ingrijp, dan gebeurt dat niet meer."