Geike Arnaert, Alex Callier en Raymond Geerts vormden al elf jaar lang een drie-eenheid in Hooverphonic toen de zangeres in 2008 besloot haar eigen weg te gaan. Nu zijn de drie herenigd en vertelt ze in gesprek met NU.nl dat de tijd zonder elkaar de bandleden goed heeft gedaan.

"We zijn nooit met vlammende ruzie uit elkaar gegaan, maar wel met grote emoties. Dat was best wel heftig. Ik herinner me de laatste show die we samen deden en het afscheid op het vliegveld nog. Daar wil je niet zomaar naar terug", aldus Arnaert, die weer met Callier in contact kwam door haar deelname aan Liefde voor Muziek, de Belgische versie van Beste Zangers. Daarna ging het balletje langzaam rollen en uiteindelijk besloot de band om het twintigjarige jubileum van het succesalbum The Magnificent Tree te vieren met een nieuw album (Hidden Stories) en een tournee.

Arnaert zat vanaf haar zeventiende bij de band en kende tot 2008 eigenlijk niets anders. Voor de zangeres was het op dat moment belangrijk haar vleugels uit te slaan. "Hoe luxueus het leven dat ik tot dan toe had gekend ook was. Er was iets. Ik wilde de dingen zelf in handen hebben en uitwerken. Dat heb ik gedaan, en zij ook. En ik vond het fijn om te zien wat zij daarna hebben gedaan en dat het successen waren. Er was wel een afstand, het is niet zo dat ik zomaar naar concerten ging kijken."

De zangeres werkt nog steeds solo en scoorde in 2017 samen met BLØF een enorme hit in Nederland: Zoutelande. Die tijd alleen heeft haar goed gedaan. "Ik sta er op een andere manier in en ik denk dat Alex ook is veranderd. Dat extreme clashen is er niet. Al is dit pas weer de eerste plaat en zijn we heel blij, dus misschien komt dat nog terug, haha."

De bandleden dagen elkaar op ieder vlak uit, wat de band goed doet, denkt de zangeres. "Ik geloof ook wel dat die frictie iets positiefs teweegbrengt. Maar we zijn allemaal ouder geworden, volwassener geworden. Dat is positief. Het is heel fijn om het kinderlijke weer te ervaren. Er is weer een grote dankbaarheid, die kwijt was toen ik vertrok. Ik was verzadigd, er was te veel druk en ik had het wel gezien."

De terugkeer van Arnaert betekende ook het einde van de tijd van Luca Cruysberghs bij de band. In 2020 zou de twintigjarige zangeres nog met de band mee zijn gegaan naar het Songfestival in Rotterdam, maar die kans ging nu aan haar voorbij. Arnaert heeft zelf geen contact gehad met Cruysberghs. "Ik vond dat niet gepast, dat is niet mijn verhaal. Ik blijf daar liever bij weg. Ik weet dat ze gesteund wordt vanuit Hooverphonic, maar verder vind ik het mijn zaak niet. Het is zeker geen simpel verhaal. Maar het gaat er ook om dat je op een bepaalde manier in een creatieve omgeving zit. En Hooverphonic heeft los van mij of Noémie (die na Arnaert bij de band kwam en vijf jaar bleef, red.) ook veel gewisseld. Het is ook niet zo dat wij nu getrouwd zijn voor de rest van ons leven."

Arnaert blijft ook solo aan het werk, waardoor haar deel in het collectief sterker is, denkt ze. "Ik ben nu wel echt even gefocust op het repertoire van Hooverphonic, want er zit best wat tussen wat ik nooit gezongen heb. Dat hele repertoire van na mij en de nieuwe plaat moet ik nu leren. Maar mijn eigen project gaat zeker door, ik ben met eigen nummers bezig, er zijn er ook al een aantal klaar. Het is belangrijk, denk ik, dat we elkaar fris en wakker houden, ook door onze eigen projecten te blijven doen. Het bestaan naast elkaar is belangrijk. Hooverphonic versterkt mij, maar ik denk dat ik zelf ook wat inbreng. Om de frisheid binnen de groep te houden, is dat van belang."