De meest legendarische artiesten uit de jaren zestig in één weekend op hetzelfde podium, constante verschuivingen in de volgorde van optredens en veel meer bezoekers dan verwacht; 15 augustus was het vijftig jaar geleden dat het festival Woodstock werd georganiseerd. In Nederland brengt de band Strange Brew met gastzangers als Paul de Munnik en Ricky Koole een eerbetoon aan de muziek van het festival.

Koole hoefde niet lang na te denken toen ze door de producent benaderd werd om mee te werken aan de concertreeks Woodstock: One Night of Peace and Music, die zaterdag wordt afgesloten in het Concertgebouw. In het eerbetoon aan het festival komen de liedjes van artiesten als Jefferson Airplane, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Crosby, Stills, Nash & Young en Creedence Clearwater Revival voorbij.

"Er werd me gevraagd of ik het gedeelte van Janis Joplin in de show op me wilde nemen. Zij is een zangeres waar je je niet zo snel aan waagt, vanwege haar stoere en specifieke stijl. Maar ik was meteen enthousiast", zegt Koole in gesprek met NU.nl.

'Woodstock was de pionier van de muziekfestivals'

De zangeres en De Munnik hebben allebei zo hun eigen idee over wat Woodstock zo legendarisch heeft gemaakt dat we het er vandaag de dag nog over hebben. "Het was een soort paradijs; de ultieme viering van de muziek en de start van festivals zoals wij die vandaag de dag kennen", vindt De Munnik.

"Woodstock had echt de rol van pionier. De organisatoren hebben een podium neergezet en zijn het gewoon gaan doen. Het werd een chaos met veel meer mensen dan ze hadden verwacht. Zoiets zou tegenwoordig niet meer kunnen gebeuren, maar dat droeg destijds wel bij aan de legende die Woodstock is", aldus de Munnik.

Koole schrijft de status van het festival voor een deel toe aan de documentaire Woodstock die in 1970 verscheen. "De documentaire heeft eraan bijgedragen dat het nog zo in ons geheugen staat gegrift. Het festival was natuurlijk ook zo bijzonder, omdat veel artiesten dat tijdperk niet hebben overleefd (Joplin en Hendrix overleden beiden een jaar later, in 1970, red.)", stelt ze.

"De muziek speelde ook een grote rol in een periode dat jongeren voor het eerst tijd maakten voor hun jeugd en rondkeken voor ze zich meteen op werk stortten. Er kwam meer welvaart en daarmee meer tijd en ruimte voor jongeren om hun ouders en het serieuze leven even de rug toe te keren."

'We spelen voor mensen die echte herinneringen hebben aan Woodstock'

Voor Koole is Joplin de Woodstock-artiest die ze het liefst live aan het werk had willen zien. "Ik heb die kans nooit gekregen (Koole werd geboren in 1972, red.) en ik had graag willen ervaren of ze inderdaad echt zo goed was. Ik weet vrij zeker van wel, want ze ging er altijd helemaal voor."

De Munnik realiseert zich dat alle muzikanten met wie ze de concerten spelen later zijn geboren dan Woodstock plaatsvond. Een groot deel van het publiek heeft de periode echter wel bewust meegemaakt. "We spelen voor mensen die echte herinneringen hebben aan Woodstock. Zij gaan net als wij vol enthousiasme zo'n avond in. Het is mooi als ze die herinneringen zo herleven", aldus de zanger.

'Er is nog steeds behoefte aan deze liedjes'

Koole merkt bij het spelen van een nummer als White Rabbit van Jefferson Airplane dat de muziek nog erg leeft. "De zaal zit vol met liefhebbers en je voelt de opwinding als zo'n lied wordt ingezet. Er is behoefte aan het horen van die nummers en dat is voor ons heel prettig."

Toch voelen de artiesten geen extra druk van het publiek dat de originele uitvoeringen door en door kent. "Het zijn niet zomaar coveravonden die we doen. We proberen echt die sfeer van toen terug te halen", aldus Koole. De Munnik sluit zich daarbij aan. "We maken geen exacte kopieën, want we zijn ook geen Hendrix of Joplin. De sfeer bij Woodstock moet helemaal te gek zijn geweest en daar proberen we op in te spelen. Met dat gevoel gaan we het podium op."