Anouk was zaterdag een van de grote namen in de line-up van Pinkpop, dat dit jaar z'n vijftigste verjaardag viert. NU.nl zette een aantal recensies op een rijtje van haar optreden.

NRC

"Misschien had Anouk de Pinkpop-zaterdag gewoon moeten afsluiten. De Haagse zangeres speelde een show om door een ringetje te halen: zelfverzekerd, krachtig en meeslepend. En doet ze dat niet al jarenlang? (...) Geen spetterend decor, geen kletspraatjes of lichtshow - de Haagse had genoeg aan zichzelf en haar indrukwekkende arsenaal aan sterke songs, ook al zong ze niets van haar laatste, Nederlandstalige album. Daar zou ze mooi de tijd voor hebben gehad met het half uur extra dat de headliner kreeg."

Lees hier de hele recensie

Het Parool

"Symboliek was er voldoende. (...) Toch had de eerste dag van de jubileumeditie van Pinkpop nog niet de goudglans die past bij het bereiken van zo’n gezegende leeftijd als popfestival. Dat had voor een deel met het weer te maken – hoewel regen uitbleef, was het zelden zo koud en winderig op Pinkpop – maar vooral met de programmering. Die was, voor wie graag naar Landgraaf komt voor een megashow van pakweg Paul McCartney of de Rolling Stones, wel erg karig. Bij absentie van dergelijke grootheden moet het meezitten. Een optreden van een nieuweling of juist een lid van de oude garde dat precies op z’n plek valt of een artiest die boven zichzelf uitstijgt. In de laatste categorie viel op zaterdag eigenlijk alleen Anouk. De zangeres werd dankzij haar zevende optreden recordhouder op Pinkpop. Een 'oudje' noemde ze zichzelf. Maar op die geriatrische leeftijd van 44 bezit Anouk nog steeds het vermogen om zich door haar eigen muziek te laten meeslepen."

Lees hier de hele recensie

De Limburger

"Moeten we het nog hebben over dat turbulente debuut in 1998? Met dat rauwe ei en die rode beha? Nee, toch? Het is immers dik twintig jaar later. Tijden zijn veranderd. Werd Anouk toen nog gezien als een controversiële act, nu behoort ze tot het meubilair van Pinkpop en maken we ons niet eens meer druk om boekingen als Boef of - godbetert - Davina Michelle. (...) Maar als haar jongste concert op Pinkpop één ding bewijst, is het wel dat de rockchick ten tijde van Nobody’s Wife nog altijd in haar zit. Al vanaf minuut één windt ze de massaal toegestroomde mensenmassa om haar vinger met een begeesterde versie van klassieker Girl. Wat volgt is een gevarieerde show met antiek en nieuw werk, met rocksongs en ballads. Als je de midden-veertiger zo bezig ziet, besef je weer hoe rijk haar oeuvre inmiddels is."

Lees hier de hele recensie