De Duitse synthpopband Alphaville (Forever Young, Big in Japan) verdeelde de inkomsten tot halverwege jaren negentig met zijn woongroep.

Alphaville bracht in 1984 het album Forever Young uit en was vanaf dat moment naar eigen zeggen financieel onafhankelijk, hoewel alle opbrengsten eerlijk werden verdeeld met de huisgenoten van bandleden Hartwig Schierbaum, Frank Mertens en Bernd Gössling.

"Wij maakten deel uit van een socialistisch kunstenaarscollectief en hebben volgens onze politieke visie met andere kunstenaars samengewerkt", zegt Schierbaum in gesprek met het Duitse tijdschrift Der Spiegel.

"We hebben alle materiële opbrengsten met elkaar gedeeld, zelfs toen het al supergoed ging met Alphaville. Tot midden jaren negentig hebben we alles wat binnenkwam over zeven personen verspreid. Dat deden we ook tijdens de eerste jaren na de oprichting van het collectief, waarom hadden we dat moeten veranderen?"

Bellen met Jay-Z

Het succes van de single Forever Young werd op een gegeven moment zo groot, dat het trio zich enigszins vervreemd voelde van het nummer. "Het leek alsof het liedje in het collectieve bewustzijn van de mensen was gegleden. Waar je ook komt, je kunt het overal ter wereld horen."

Veel internationale artiesten wilden het nummer opnieuw interpreteren en kregen daarvoor vaak toestemming van het duo.

Schierbaum: "Jay-Z belde me op en zei dat hij door het toevoegen van een raptekst iets aan het nummer wilde veranderen. Dat hebben we toen telefonisch bezegeld. Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten als ik op YouTube zie hoe Beyoncé Forever Young zingt. Dat zijn momenten waarop ik me afvraag: is dit lied nog wel van ons?"