Remy van Kesteren besloot zijn harp een jaar lang aan de kant te leggen om te kijken wat hij nou eigenlijk voorstelde zonder het instrument dat hij al sinds zijn vijfde bespeelt. Zijn zoektocht resulteerde in een nieuw album: Shadows.

In zijn biografie vertelt de 29-jarige Van Kesteren dat hij in aanloop naar zijn nieuwe plaat voor het eerst in zijn leven besloot te luisteren naar "welke muziek van binnenuit kwam".

"Ik kom uit de klassieke muziek, zo ben ik opgeleid", vertelt de harpist, die op zijn tiende al werd toegelaten tot het conservatorium, aan NU.nl. "Op een gegeven moment ging ik me afvragen: is dit wat ik zelf wil doen of is dit wat anderen voor me hebben bedacht? Ik had gedachten over hoe goede muziek eruit moet zien, maar die waren gebaseerd op mijn klassieke scholing. Dus heb ik geprobeerd met een open blik naar mezelf te kijken en alle opties open te houden."

In de praktijk betekende dat dat Van Kesteren, die gewend was een paar honderd concerten per jaar te geven, lange tijd in zijn eentje doorbracht in de studio in zijn tuin. "Een bizarder contrast is er bijna niet. Ik ben ook veel mensen gaan opzoeken. Producers en artiesten uit alle hoeken: de jazz, elektronische muziek, pop, wereldmuziek. Om maar te kijken wat iets bij me los zou maken."

De harpist voelde zich "een soort toerist". "Ik kwam letterlijk even bij mensen langs. Soms was ik een toerist in een andere stad of land, maar muzikaal voelde het ook zo: dit is nieuw voor me, hier wil ik iets van leren. Uiteindelijk heb ik ook overal iets van meegenomen."

'Ik voelde me naakt en kwetsbaar'

Het aan de kant leggen van zijn harp was een van de moeilijkste dingen voor Van Kesteren, die in 2016 te zien was in Wie is de Mol? en toen een mini-harp meenam op reis. "Het was de hel zonder dat instrument. Ik merkte dat het mijn muzikale identiteit is, überhaupt mijn identiteit."

"Op een gegeven moment had ik 'm een keer niet bij me en merkte ik hoe naakt en kwetsbaar ik me voelde. Ik was gewend om voor mensen vaak snel even een riedeltje te spelen, wat heel prettig was voor m'n zelfvertrouwen: mensen zijn er altijd door geïntrigeerd. Maar ik ging me afvragen wat ik nou voorstelde zonder instrument. Dat gaf een verschrikkelijk gevoel, maar ik kwam er wel achter dat ik dingen ging maken die ik anders nooit had kunnen maken. Ik ging ook andere dingen proberen: pianospelen, gitaarspelen, zingen."

Het gevoel dat hij op de goede weg zat, kwam toen de Britse zanger en producent Fink positief reageerde op enkele demo's. "Als je iets heel vaak hebt geluisterd, weet je het op een gegeven moment niet meer, dus het voelde wel als een doorbraak toen Fink zo enthousiast was. Toen kwam ook het vertrouwen."

Van Kesteren had Fink zo'n drie jaar eerder leren kennen. "In de jaren negentig is hij dj geweest in obscure clubs, maar hij heeft ook met Amy Winehouse gewerkt en dingen gedaan in het Concertgebouw. Hij was de verpersoonlijking van iemand die in al die werelden actief is geweest. Ik had gehoopt dat hij mij een beetje zou begeleiden, maar hij kaatste de bal terug en vertelde me dat ik het eerst zelf moest gaan doen. In eerste instantie vond ik dat jammer, maar uiteindelijk heb ik daardoor wel alles uit mezelf gehaald. Hij zorgde voor de finishing touch."