Pearl Jam heeft deze week liefst drie Nederlandse optredens in de agenda staan: twee in de Ziggo Dome en een tijdens Pinkpop. NU.nl maakte een overzicht van een aantal recensies van het eerste Ziggo Dome-optreden van dinsdagavond.

AD - vier sterren

"Is Pearl Jam klaar om na achttien jaar terug te keren op Pinkpop? Afgaand op het eerste van twee Ziggo Dome-concerten is het antwoord een duidelijk ja. Pearl Jam won zijn thuiswedstrijd in Amsterdam met gemak. Bij rust was het duel al beslist, met dank aan sterspeler Vedder. Een poseur, vinden zijn critici. Een rock-'n-rollheld van het zuiverste water en de stem van een generatie, vonden alle dertigers en veertigers in de strak uitverkochte Ziggo Dome."

Lees hier de hele recensie

Trouw

"Voor wie nog enige reserves had: de oude grungerockers uit Seattle zijn in bloedvorm. Met Pinkpop in het verschiet was het niet onaannemelijk dat ze de hits voor het festival zouden bewaren, maar er zaten er al genoeg in deze avond. Maar dan: de toegift. Pfoe. Die haast de helft van de avond in beslag neemt. De band stijgt er boven zichzelf uit, nog altijd dankzij hun debuutalbum Ten. Puur kippenvel, en dat voelt iedereen, wanneer Jeff Ament traag de introtonen van Jeremy uit zijn dubbelsnarige bas trekt. Vedder klimt op de hekken, dan op de speakers, de gitaristen draaien om elkaar heen."

Lees hier de hele recensie

Metro

"Vol vuur, strak en geïnspireerd dendert Pearl Jam door een setlist waarin de nummers van het beroemde debuutalbum Ten (uit 1991) nog altijd de meeste bijval krijgen. Tijdens Even Flow, Jeremy, Why Go, Porch, Black en het onvermijdelijke Alive - de grootste hit van Pearl Jam - zijn de stewards en barmedewerkers van de Ziggo Dome de enigen die niet uit volle borst meebrullen. 'I will scream my lungs out till it fills this room', zingt Vedder in Indifference, dat de show afsluit. Dat is vanavond niet nodig, want ook wanneer hij zijn longen niet uit zijn lijf schreeuwt, zoals in dit kleine liedje van tweede album Vs., hangt de Ziggo Dome aan zijn lippen."

Lees hier de hele recensie