Recensieoverzicht: Dag één van festival Best Kept Secret

In Hilvarenbeek werd vrijdag de zesde editie van festival Best Kept Secret afgetrapt. Dit jaar geven bands als Arctic Monkeys, The National, Future Islands en Tyler, The Creator acte de présence. NU.nl zet per dag een aantal recensies op een rijtje.

Arctic Monkeys

3voor12

"De meeste energieke troeven speelt Arctic Monkeys vanavond al vroeg uit. Bijna direct na nieuwe single Four Out Of Five volgen klappers Brianstorm en I Bet You Look Good On The Dancefloor, liedjes waarbij je je bier omhoog wil gooien en je vrienden wil omhelzen. Maar na de vlammende start gaat het tempo omlaag en zien we de nieuwe band in volle glorie. (...) Het middenstuk van de set vanavond overrompelt je niet, voert je niet onvermijdelijk mee. Maar er zit wel degelijk veel dynamiek in die reeks songs."

Lees hier de hele recensie

De Volkskrant: drie sterren

"Het was alsof de headliner van Best Kept Secret 2018 vooral wilde aantonen dat de kloof tussen toen en nu helemaal niet zo groot is. Dat de band nog dezelfde is en een heel organische ontwikkeling heeft doorgemaakt: gewoon even wennen. (...) Het middenstuk van het optreden was soms wat saai. De inzakmomenten waren te vaak de liedjes van het moeilijke Tranquility Base. Dan is er toch iets mis, als de nieuwe plaat de boel zo nadrukkelijk doet stilvallen. Hoe geconcentreerd en goed Turner het ook allemaal zong en speelde, hij deed er de bliksem niet mee inslaan op het strandje van de Beekse Bergen. Dat gebeurde wel tijdens de finale, met de hits Do I Wanna Know? en R U Mine? (van AM uit 2013) en tussendoor een daverend The View From The Afternoon van dat onvergetelijke debuut uit 2006."

Lees hier de hele recensie

De Morgen: vijf sterren

"Die moeilijke plaat, die mooie, moeilijke, noodzakelijke plaat, kreeg op Best Kept Secret triomfantelijk gouden randen", schrijft De Morgen over Tranquility Base Hotel & Casino. "Net voor Brianstorm had Arctic Monkeys geopend met Four Out of Five - eerlijk denkwerk in een moeilijke popsong. (...) En verderop in de set kregen Tranquility Base Hotel & Casino, One Point Perspective en American Sports de massage waarvoor ze betaald hadden in het net geopende wellnesshotel. (...) Ach, die Arctic Monkeys, ik verveel er mijn vrienden mee. Maar zou Cornerstone niet het mooiste popliedje ooit kunnen zijn? Eerlijk: ik denk van wel. Toch zoals het gespeeld werd op Best Kept Secret, met die klamme, eerlijke melancholie."

Lees hier de hele recensie

Future islands

OOR

"Wie naar legendarische momenten in de vijf voorgaande edities Best Kept Secret op zoek gaat, komt al snel uit bij de exit die Future Islands-frontman Samuel T. Herring in 2015 maakte. Hij rende van het podium af, klom over een hek, en eindigde zichtbaar verdwaald in de backstage. (...) Gebeurt er tijdens deze show weer iets wat we ons over drie jaar nog herinneren? Dat zou best kunnen, maar misschien om minder goede redenen. Herring is namelijk weer zijn uitbundige zelf, vanavond slaat hij een beetje door. Dat hij af en toe opeens woest aan het schreeuwen slaat, terwijl de nummers zich daar absoluut niet voor lenen, is inmiddels geen onbekend fenomeen meer, maar vanavond doet hij dat bijna ieder nummer, meermaals. Daardoor wordt het optreden soms wat lachwekkend, zeker als je het contrast met de aan het podium gelijmde bandleden ziet."

Lees hier de hele recensie

3voor12

"Samuel T. Herring zingt niet zomaar even een liedje. Hij perst het uit zijn tenen. Het liefst laag bij de grond met gebogen knieën, soms grunt hij terwijl hij met zijn ene arm slingert en met zijn andere op zijn borst slaat. (...) Toch komt het maximale vanavond niet het podium af. Natuurlijk, er kan nog steeds meegedanst worden. De veel te harde bas maakt dat zelfs nog makkelijker. Maar verder blijft het vlak, weinig dynamisch, de emotionele punch blijft uit. En dan is het plots wat ongemakkelijk. Alsof een paar duizend voyeurs meegluren hoe iemand op een podium zichzelf een uur lang geselt."

Lees hier de hele recensie

De Morgen: twee sterren

"Aan Herring ligt het alvast niet. Zelfs wanneer hij een grunt uit zijn onderbuik perst, terwijl hij zich desperaat op de borst slaat en je de volgende act in zijn toneelstukje haast kan voorspellen, weet hij je nog te raken. Maar de geloofwaardigheid van zijn band laat het serieus afweten. (...) De dynamiek raakt daarmee ook zoek, en de uppercut waar je op blijft hopen, voelt aan als een kaakslag met de slappe hand. Daar kan zelfs de evidente publieksfavoriet Seasons (Waiting On You) nauwelijks iets aan veranderen."

Lees hier de hele recensie

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie