Josylvio: 'Ik maak de droom van mijn moeder waar'

Vrijdag verscheen Hella Cash, het derde album van Josylvio. De zoon van een Nederlandse moeder en Egyptische vader groeit in de luwte uit tot een van de belangrijkste rapartiesten van Nederland: "Ik maak mijn moeder gelukkig door haar droom te leven."

23 september 2004 is een donkere dag in het huis waar de dan twaalfjarige Joost Theo Sylvio Yussef Abdelgalil Dowib woont. Op die dag overlijdt André Hazes aan de gevolgen van een hartstilstand.

"Mijn moeder zong ook Nederlandstalige volksmuziek. Ze heeft zelfs een plaat uitgebracht, voordat ik geboren werd. Hazes was haar nummer een. Ze heeft gehuild toen hij overleed en was ook bij zijn afscheid in de Arena."

Josylvio groeit op in Naarden. In de gemeente van Linda de Mol, Marco Borsato en René Froger en waar de VVD al decennia de grootste partij is. Maar Josylvio woont in het 'andere Naarden’. Daar waar jongeren niet dezelfde kansen krijgen als in de rest van het Gooi en al vroeg leren dat ze het zelf moeten doen. Op zijn elfde wordt Josylvio ‘de man in huis’, nadat zijn vader wegens omstandigheden terugkeert naar Egypte.

Weet je moeder precies wat je doet en hoe je leeft?

Josylvio: "Ja, dat vind ik belangrijk. Toen ik vroeger slechte dingen deed vertelde ik dat ook. Zij heeft me opgevoed. Ik was geen moeilijk kind, we hebben nooit ruzie gehad. Maar op school was ik druk. Ik vertoonde haantjesgedrag en had moeite met autoriteit. Ik zocht de grens op bij mijn leraren, maar ik kon ook heel lief voor ze zijn. Misschien wilde ik tegengas."

Je bent 25. Voor je albums heb je goud, platina en dubbelplatina ontvangen. Ieder weekend treed je op. Denk je weleens dat jij nu afrondt wat je moeder nooit heeft kunnen voltooien?

Josylvio: "Mijn moeder is gestopt met zingen toen ze voor het eerst zwanger werd. Daarna ging ze volledig voor het moederschap. Muziek was haar passie, we praten daar vaak over. Toen ik klein was wilde ze dat ik ook ging zingen, maar daar was ik niet mee bezig. Daarom is het zo mooi dat ik nu alsnog een weg in de muziek heb gevonden en succesvol ben. Ik schrijf ook alles zelf, dat vindt ze geweldig. Ik heb haar laatst een platinaplaat gegeven. Ze zei: ‘Je beseft niet hoeveel dit voor mij betekent.’ We wonen vijf minuten van elkaar vandaan. Ik leef dikwijls half in de nacht, zij heeft een baan. We lopen elkaar daarom weleens mis, maar ik probeer haar zo vaak mogelijk te zien."

Je had het net over slechte dingen die je vroeger deed. Kun je daar een voorbeeld van geven?

Josylvio: "Ik vind het niet nodig daarover te praten. Ik houd me daar niet meer mee bezig. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik goed terecht zou komen. Ik zou nooit twintig of dertig jaar celstraf geriskeerd hebben en kon altijd inschatten welke consequenties op mijn daden zouden kunnen volgen."

Ik zou het toch graag even over je parfumhandel willen hebben.

Josylvio: (lacht) "Op mijn dertiende heb ik parfum aan prostituees op de Wallen verkocht. Een jongen uit de buurt bracht me op het idee. Een maat van me had een handeltje in nagemaakte merkkleding en luchtjes. Ik gaf hem tweehonderd euro en ging met een rugzak vol vrouwenluchtjes op pad. Voor een raam liet ik de inhoud van de tas zien en wachtte of ik het peeskamertje mocht betreden. Na mijn eerste bezoek had ik best wat verkocht, maar veel vrouwen lieten met niet binnen. In het daaropvolgende weekend stond ik weer bij het raam waar het eerder was gelukt, maar er stond een andere meid. Die deed echter ook open, kocht vijf luchtjes en belde vervolgens al haar collega’s. Binnen twee weekenden had ik alles verkocht."

In Ride or Die zeg je: ‘Mijn vader noemt me Yussef, mijn moeder noemt me Joost.’ Zijn dat twee verschillende persoonlijkheden?

Josylvio: "Dat is een en dezelfde persoon. Voor de mensen om me heen is het soms makkelijker als ik de ene keer meer naar mijn Nederlandse en de andere keer meer naar mijn Arabische kant leun. In de moskee of in het buitenland kiezen de mensen bijvoorbeeld automatisch voor Yussef. Ik lijk zowel op mijn vader als op mijn moeder. Ze zijn beide ondernemend ingesteld."

Wat is je mooiste jeugdherinnering?

Josylvio: "Toen ik op mijn vijftiende naar mijn vader in Egypte ging. Ik heb hem vaak gemist. Niemand kon zijn plek innemen. Als een-na-oudste ben ik best snel volwassen geworden. Tussen mijn vijftiende en zestiende was het echt pittig. Mijn vader zei elk jaar dat hij terug zou komen, maar dat gebeurde vervolgens niet. Dat heeft me gevormd. Ik ben uiteindelijk blij met hoe mijn leven is verlopen. Nu ben ik succesvol en kan ik dingen rechtzetten. Bepaalde dingen kan ik gewoon waarmaken. Als mijn jongste zusje een bedrijf wil starten, kan ik haar financieel steunen. 'Hier lieverd, doe je ding. Open je zaak.' Ik weet dat mijn vader dat ook heel graag voor ons had willen doen. Maar ik neem hem niets kwalijk. Ik ben de man geworden die ik wilde worden en heb mijn ouders trots gemaakt."

Begin dit jaar werd na onderzoek van televisieprogramma Radar duidelijk dat veel uitzendbureaus discrimineren op afkomst, mocht een opdrachtgever daarom vragen. Denk je dat we een bepaalde groep jongeren kwijtraken in Nederland?

Josylvio: "Een goede werkgever kijkt niet naar afkomst, maar naar wie het hardste kan werken. Als je mensen op basis van etniciteit selecteert, ben je verkeerd bezig. Maar jonge mensen krijgen ook geen vaste contracten meer, alleen nulurencontracten zodat zo weer ontslagen kunnen worden. De regels voor uitkeringen zijn bovendien ook veranderd. De overheid maakt het jongeren heel lastig. Vind je het gek dat veel jongens het zelf in de hand gaan nemen?"

Heb jij voor hen een voorbeeldfunctie?

Josylvio: "Ik weet het niet. Ik ben op weg, maar nog niet daar waar ik wil zijn. Ik ben me ervan bewust dat veel jongeren naar me kijken. Ze vinden het tof wat ik doe en ik krijg betekenis in hun leven. Daarom laat ik op sociale media bijvoorbeeld minder vaak zien dat ik jointjes rook."

Bij Boef hebben mensen onderscheid gemaakt tussen wat hij rapt en wat hij als individu zegt. Let jij daar zelf ook op?

Josylvio: "Met alle respect voor de media, maar de titels die zich opwonden over Boef en hem wilden boycotten hebben nooit iets voor hem betekend. Ze pakken views en kijkcijfers op iets wat ze al uitkotsten. Ze vinden het oprecht niet leuk als Boef een nummer een hit heeft. En als artiesten wel iets goed doen, zie je het nergens terug. SBMG heeft uit eigen zak een nieuw energieproject in Suriname opgestart. Daar zou in RTL Boulevard of in het Jeugdjournaal gewoon drie minuten voor uitgetrokken moeten worden. Stel een andere rapper ziet dat, dan is de kans aanwezig dat hij ook iets dergelijks overweegt of een stichting begint. Wij zijn een voorbeeld voor veel jongeren geworden. In plaats ons alleen maar op negatieve gebeurtenissen aan te pakken, zouden ze onze positieve bijdragen moeten stimuleren."

In het persbericht over je nieuwe album staat dat de verwachtingen torenhoog zijn. Hoe belangrijk is het om je vrienden in deze tijd bij je in de buurt te houden?

Josylvio: "Het allerbelangrijkste. Dat hoor je ook in mijn muziek. Soms zegt iemand: 'Je hebt het wel de hele tijd over je broeders hè?’ Maar zij maken mij! Er is een verschil tussen 'jij die alles gaat bereiken' en ‘jij én je mensen die alles gaan bereiken’. Een van mijn beste vrienden is mijn tourmanager. Dat was altijd een stille jongen, maar een tourmanager moet kunnen praten. Ik had een random iemand met ervaring kunnen kiezen om het mezelf makkelijk te maken. Maar we zijn gaan bikkelen. Ik zei: ‘Als er fouten worden gemaakt, gaan we niet stressen.' Binnen een maand sprak hij vlotter dan de beste callcentermedewerker van Nederland en nu verdienen we samen geld. Ik probeer alle toekomstplannen van mijn broeders te ondersteunen. Of iemand nou een horecazaak in gedachten heeft of meloenen wil importeren. Maakt niet uit."

En als ze dingen van plan zijn waardoor de kans groot is dat ze met justitie in aanraking komen?

"Dan is dat nog steeds hun keuze. Ik weet hoe het is om in die situatie te zitten. Een week werken voor 20.000 euro tegenover een maand werken voor 2.200 euro. Dat klinkt lekker in de oren, vooral als je het al vaker gedaan hebt. Als iemand dat van plan is, kan ik alleen maar zeggen: ‘Broer, let alsjeblieft op jezelf. Is dit wel verstandig?’ Maar uiteindelijk is iedereen voor zijn eigen keuzes verantwoordelijk. We worden alleen geboren en gaan alleen het graf in. En wat ik achterlaat, laat ik achter. Ik neem niets mee. Die Rolex niet, het geld niet, niks. Het enige wat ik meeneem zijn mijn goede en mijn slechte daden."

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie