Frank Boeijen had nooit verwacht dat zijn nummer Zeg me dat het niet zo is een eigen leven zou gaan leiden. "Je maakt iets, in vijf minuten, en dertig jaar later hebben mensen het er nóg over."

"Op de laatste drie begrafenissen waar ik was, werd dat nummer gedraaid. De hele tent huilen. Ja, waar moet je dan kijken? Dat is heel raar", aldus Boeijen in gesprek met de VARAgids.

De muzikant schreef het nummer toen hij hoorde dat iemand die hij kende zou komen te overlijden. "Ik heb veel zussen die verpleegkundige waren, en ik sprak met een van hen over wat de artsen gezegd hadden. ‘Vergeet het maar’, zei mijn zus. Toen wist ik dat die persoon dood zou gaan, maar ik was eigenlijk de enige. Meteen na dat gesprek heb ik dat liedje geschreven."

Het nummer schreef Boeijen uiteindelijk in vijf minuten, waarna hij er nooit meer iets aan veranderde. "Maar ik had geen idee van de kracht van dat lied. (...) 'Zeg me dat het niet zo is' zou een Nederlander nooit zeggen, in het Engels zeg je: 'Tell me that it isn't so.' We waren toen een plaat aan het maken met allemaal heftige rocknummers. Toen kwam ik met dit liedje. 'Wat móeten we hiermee?', zei de band. Hebben we het met het Metropole Orkest opgenomen, in een uurtje."

Niet bang

Boeijen is zelf niet bang voor de dood, maar hij vindt het wel een raar en niet te begrijpen fenomeen. "Het is een beetje alsof je op een leuk feestje staat, een vervelend iemand je op de schouders tikt en zegt: 'Kom op, we gaan.' Terwijl je er nog geen zín in hebt!"